So mir: à quels lieux tu appartiens ?
Eine theatralische Spurensuche im Land der Roten Erde
1Ein dokumentarisches Theaterstück basierend auf Interviews im luxemburgisch-französischen Grenzgebiet.
2Dokumentarische Recherche, Durchführung von Interviews und Übersetzungen: Monika Dobrowlanska, Estelle Evrard, Lise Landrin, François Martig, Laura Märker, Koku Nonoa, Noemie Prim, Natalie Bloch
3Übersetzungen der Textfassung: Marie-Paule Greisch, Amelie Sophie Konrad, Noémie Prim, Jil Clesse, Monika Dobrowlanska
4Zitate aus folgenden Quellen:
- „D’Lëtzebuerger am Krich 1940-1945. Eng kleng Natioun erzielt“ vum Club des Jeunes aus ELL (2001).
- „Ons Jongen a Meedercher, Die gestohlene Jugendzeit.“ Copyright: Georges Even, Luxemburg 2012, Herausgeber: Edition Saint-Paul, Luxemburg 2012
6Figur Boris Tolly entnommen aus der Ausstellung: „Ressortissants d'un empire en miettes - prisonniers de guerre, réfugiés, migrants originaires de la Russie des tsars au Luxembourg“. Centre de Documentation sur les Migrations Humaines Düdelingen (luxemburgisch Diddeleng, französisch Dudelange)
7Herzlichen Dank für die freundliche Unterstützung des Projekts an:
- Masterstudiengang „Theaterwissenschaft und Interkulturalität“, Universität Luxemburg
- Résidence accompagnée pour séniors Stéphane Hessel à Villerupt, insbesondere an Sylvie Rollan
- Herrn Georges Even für die Erlaubnis, Auszüge aus seinen Büchern zu verwenden
- Herrn Marcel Lorenzini für die Genehmigung des Auszugs aus der oben genannten Ausstellung, Centre de Documentation sur les Migrations Humaines, Düdelingen
Personen
9Besucherin
Bürgermeister
Einheimische
Einzelgängerin
Enkelin
Kellnerin
Landschaftsversteher
Die „gemachte Luxemburgerin“
Mädchen
Junger Mann
Offizier der Weißen Garde
Pianistin
Rebell
Reporterin
Schauspielerin
Schauspieler
Träumer
Unbekannte 1
Unbekannter 1
Unbekannter 2
Unbekannter 3
Der Zornige
Zwangsrekrutierter
Michèle
Henriette
Ghislaine
10Chor der bösen Mädchen
Chor der giftigen Damen
Frauenchor
11Schauplatz: Grenzregion Frankreich-Luxemburg
12Mehrsprachig: Luxemburgisch, Deutsch, Französisch, Englisch
13Mit französischen, deutschen und luxemburgischen Untertiteln
14Soundinstallation aus dem Off: Interviewfragmente
1. Szene
15Véier Ae gesi méi wéi zwee.
Vier Augen sehen mehr als zwei.
Quatre yeux voient plus que deux.
16Der Ort: Niemandsland an der luxemburgisch-französischen Grenze
Personen: Landschaftsversteher, der Zornige, Zwangsrekrutierter
17Zwei Männer stehen sich auf zwei hohen Hochöfen gegenüber. Zwischen ihnen verläuft die Grenze.
18Landschaftsversteher
Keine Untertitel
Verbindungen
Verknüpfunge Verknüpfungen
Verknëppungen
Vergangenheit, aber auch die Zukunft.
Paysages, paysages urbains, paysages industriels.
Lagerung des Erzes.
Nicht mehr nur Vergangenheit. Nein, nein, es ist auch Kulturerbe in Schifflange, in
Dudelange, in Rümelingen, in Tetingen, in Esch…
Schöne Orte mit vielen Facetten…
19Der Zornige
fällt dem Landschaftsversteher ins Wort:
In Audun-le-Tiche, Micheville, Ottange, Russange, Rédange…
20Untertitel
21Zu Audun-le-Tiche, Micheville, Ottange, Russange, Réiden…
22A Audun-le-Tiche, Micheville, Ottange, Russange, Réiden…
23Landschaftsversteher
zu dem Zornigen
C’est vous qui faites les visites guidées des anciennes mines tous les dimanches ?
24Untertitel
25Sind Sie derjenige, der jeden Sonntag die Führungen durch das alte Bergwerk leitet?
26Sidd Dir deen, deen all Sonndes d’Féierung an den ale Minnen mécht?
27Der Zornige
Oui, c‘est ça, oui, oui.
Vous savez pour au moins conserver ce qui nous reste de patrimoine du côté français.
Sachant que pour moi, ça a été la même histoire.
28Untertitel
29Ja, das stimmt, ja, ja.
Wissen Sie, um wenigstens das zu bewahren, was uns auf französischer Seite als Erbe
geblieben ist. Um zu zeigen, dass es für mich die gleiche Geschichte war wie für Sie.
30Jo genau, jo, jo…
Wësst der, fir op d’mannst dat ze erhalen, wat eis vum Patrimoine op der franséischer
Säit bleift. Fir kloer ze man, dass et bei mir déi selwecht Geschicht war, wéi bei
Iech.
31Der Zornige
zeigt mit der Hand:
La ville de Luxembourg est cachée dans le trou derrière.
Die Stadt Luxemburg ist in dem Loch dahinter versteckt.
32Untertitel
33D’Stad Lëtzebuerg ass an deem Lach dohanne verstoppt.
34Durch die Szene geht der Zwangsrekrutierte und spricht mit sich selbst.
35Zwangsrekrutierter:
36Et gouf awer ee schéint Erliefnis, kuerz nodeems den Zuch d’Gare verlooss huet. Op engem Hiwwel hunn eis dräi Meedercher mat hiren Nuesschnappecher zougewonk – dat éischt Meedchen mat engem rouden, dat zweet mat engem wäissen a wéi dat drëtt mat engem bloen Nuesschnappech gewonk huet, ass den Zuch quasi „explodéiert“. Keen huet et méi op sengem Sëtz ausgehalen, all si se opgesprongen an hu si wéi wëll de Meedercher gewénkt.
37Untertitel
38Es gab jedoch ein sehr schönes Erlebnis, kurz nachdem der Zug den Bahnhof verlassen hatte. Auf einem Hügel winkten drei Mädchen uns mit ihren Taschentüchern zu – das erste Mädchen mit einem roten, das zweite mit einem weißen und als das dritte mit einem blauen Taschentuch winkte, „explodierte“ der Zug: Niemand hielt es mehr auf den Sitzen aus, alle sprangen auf und winkten wild den Mädchen zu.
39Il y a eu un très beau moment, peu après que le train a quitté la gare. Sur une colline, trois filles nous ont fait signe avec leurs mouchoirs – la première fille avec un mouchoir rouge, la deuxième avec un mouchoir blanc. Quand la troisième a fait signe avec un mouchoir bleu, le train entier a ‹ explosé › d'enthousiasme : personne ne tenait plus sur les sièges, tout le monde s’est levé et a fait des signes frénétiques aux filles.
40Die beiden Männer schauen ihn nachdenklich und schweigend an. Nach einer kurzen Pause nehmen sie ihr Gespräch wieder auf.
41Der Zornige
Vous voyez la ville de Luxembourg ? Derrière la 2ème Crête, donc qu‘on voit là en
face du bâtiment gris, le grand hangar blanc qu’on voit tout au bout, c’est le bâtiment
Cargolux, au Findel, sur l‘aéroport. Et les bâtiments qui ressortent derrière les
hauts fourneaux à gauche, tout au bout, non moins loin, …oui, c’est donc le Kirchberg,
la ville de Luxembourg est cachée dans le trou derrière.
42Untertitel
43Sie sehen die Stadt Luxemburg hinter dem zweiten Bergrücken, also gegenüber dem grauen Gebäude, die große weiße Halle, die man ganz am Ende sieht, das ist das Cargolux-Gebäude auf dem Findel, auf dem Flughafen. Und die Gebäude hinter den Hochöfen auf der linken Seite, ganz am Ende, nicht weniger weit… ja, das ist Kirchberg, die Stadt Luxemburg ist in dem Loch dahinter versteckt.
44Dir gesitt d’Stad Lëtzebuerg hannert dem zweete Gruet, also vis-à-vis vum groe Gebai, déi grouss wäiss Hal, déi Dir ganz um Enn gesäit, dat ass d’Cargolux-Gebai um Findel, um Fluchhafen. An déi Gebaier, déi lénks hannert den Héichiewen erausstiechen, ganz um Enn, net manner wäit ewech…jo, dat ass de Kierchbierg. D’Stad ass am Lach dohannert verstoppt.
45Landschaftsversteher
On a une sacrée vue en fait finalement.
46Untertitel
47Eigentlich hat man eine schöne Aussicht.
48Et huet ee wierklech eng immens Vue hei.
49Landschaftsversteher
Ein Künstler hier aus Esch, ein bekannter Künstler, hat mir einmal gesagt „Nee, du
muss do net ëmmer ropgoen, ech weisen dir dat!“
Er ist derjenige, der mir diese Landschaften zuerst gezeigt hat.
Damals waren die Landschaften noch beeindruckender, weil keine Leute drin waren.
Jean-Pierre Bausch, ein Abgeordneter, – der hat dann in der Kammer gesagt: „Ja, wir
haben jetzt eine Mondlandschaft: kein Baum, kein Strauch. Das dauert mindestens 50
Jahre, bis da wieder was wächst, und die Leute, die Geld haben, können ins Ausland
gehen, aber wir müssen hier sein, und wir sind in einer Mondlandschaft.“
50Untertitel
51Ee Kënschtler hei vun Esch, e bekannte Kënschtler, sot eng Kéier zu mir: „Nee, Dir musst net ëmmer eropgoen, ech weisen Iech.“ Hien war deen, dee mir dës Landschaften als éischt gewisen huet. Deemools waren d’Landschaften nach méi beandrockend, well keng Leit dra waren. De Jean-Pierre Bausch, een Deputéierten, - hie sot dunn an der Chamber: „Jo, mir hunn elo eng Moundlandschaft, kee Bam, kee Strauch. Dat dauert op mannst 50 Joer, bis do erëm eppes wiisst, an déi Leit, déi Suen hunn, kënnen an d’Ausland goen, mä mir mussen hei bleiwen a mir sinn an enger Moundlandschaft.“
52Un artiste d’Esch, un artiste connu, m’a dit un jour : « Non, tu ne dois pas toujours
monter ! » C’est lui qui m’a montré ces paysages en premier.
À l’époque, les paysages étaient encore plus impressionnants parce qu’il n’y avait
personne. Jean-Pierre Bausch, un député, a dit un jour à l’assemblée : « On a
maintenant un paysage lunaire. Pas un arbre, pas un arbuste. Il faudra au moins 50
ans pour qu’il y ait de nouveau quelque chose ici. Les gens qui ont de l’argent peuvent
aller à l’étranger, mais nous, nous devons rester. Nous sommes dans un paysage lunaire.
»
53Der Zornige
On parle toujours de l’argent. Mir schwätzen ëmmer iwwer Suen.
Der Landschaftsversteher will seine Aussprache korrigieren, aber der Zornige redet
weiter, ohne auf ihn zu achten:
Moi, je ne parle jamais d’argent, je parle d’idée. Moi, je suis capable de réouvrir
toutes les galeries de mines ici, oui mais combien que ça va coûter, je ne demande
pas combien ça va coûter. Je vous dis que je peux le faire. Après, il faudra trouver
l’argent quand on devra le faire. Et on va le trouver. Mais il faut d’abord avoir
la volonté de vouloir le faire. Ils n’ont pas de volonté, ils n’ont pas d’idées. Ça,
c’est le problème, c’est ce que je leur reproche. Bon, j’aurais dû faire de la politique
il y a 50 ans, on ne commence pas à 75 ans.
54Untertitel
55Man spricht immer über Geld. Ich spreche nie von Geld, ich spreche von Ideen. Ich
bin in der Lage, alle Bergwerksstollen hier wieder zu öffnen, ja, aber was wird das
kosten, ich frage nicht, was das kosten wird. Ich sage Ihnen, ich kann es. Dann müssen
wir das Geld auftreiben, wenn wir es tun möchten.
Und wir werden es auftreiben. Aber zuerst müssen wir den Willen dazu haben. Sie haben
keinen Willen, sie haben keine Ideen. Das ist das Problem, das ist mein Vorwurf an
die Politik. Gut, ich hätte in die Politik gehen sollen, das war vor 50 Jahren, man
fängt nicht mit 75 an.
56Et schwätzt een ëmmer iwwer Suen. Ech schwätzen ni iwwer Suen, ech schwätzen iwwer
Iddien. Ech kann hei all Minnestollen erëm opmaachen, jo, mä wéi vill wäert dat kaschten,
ech froen net wéi vill dat kascht. Ech soen Iech, ech kann et maachen. Duerno musse
mir d’Suen opdreiwen, wa mir dat gären hätten.
A mir wäerten et opdreiwen. Mä als éischt musse mir de Wëllen hunn, et ze maachen.
Si hu kee Wëllen, si hu keng Iddien. Dat ass de Problem, dat ass et wat ech der Politik
virwerfen. Gutt, ech hätt missten an d’Politik goen, dat war viru 50 Joer, et fänkt
een net mat 75 un.
57Landschaftsversteher
Si vous regardez là-bas, derrière, alors vous voyez des terrasses. C’était exploité
en terrasses. Pourquoi pouvait-on exploiter de cette manière au Luxembourg, pendant
qu’en France il n’y a quasiment que Micheville qui a exploité de manière similaire
? C’est parce qu’ici, les couches ferreuses sont en surface. Also die Schichten sind
ganz nah an der Oberfläche; deshalb konnte man das hier so gut abbauen. Und deshalb
haben wir hier auch eines der größten Erzabbaugebiete Europas!
58Untertitel
59Wenn man dort hinten hinschaut, sieht man Terrassen. Das ist terrassenförmig abgebaut
worden. Warum konnte man hier in Luxemburg so abbauen, während es in Frankreich eigentlich
nur Micheville gibt, das ähnlich abgebaut hat?
Weil diese eisenhaltigen Schichten hier an die Oberfläche kommen.
60Wann Dir do hanne kuckt, gesäit een Terrassen. Dat gouf terrasseméisseg ofgebaut.
Firwat war et eigentlech méiglech, hei zu Lëtzebuerg esou ofzebauen, wärend Frankräich
eigentlech nëmme Micheville huet, dat op eng änlech Manéier ofgebaut huet? Dat ass
well dës eisenhalteg Schichten hei op d’Uewerfläch kommen – bal bis op d’Uewerfläch,
dofir konnt Dir hei esou ofbauen. An dofir hu mir hei eent vun deene gréissten kontinuéierlechen
Eisenäerzofbaugebidder an Europa.
61Der Zornige
C’est génial ! Imaginez survoler ce paysage à 70 ans dans un avion.
62Untertitel
63Das ist großartig! Stellen Sie sich vor, mit 70 Jahren mit einem Flugzeug hier durch die Landschaft zu fliegen.
64Dat ass genial! Stellt Iech vir, hei mat 70 Joer mat engem Fliger duerch d’Landschaft ze fléien.
65Landschaftsversteher
Ce serait amusant.
66Untertitel
67Das wäre lustig.
68Dat wier lëschteg.
69Landschaftsversteher
Finalement, je ne suis pas sûr qu’on a les mêmes histoires.
Letztendlich bin ich mir aber nicht sicher, ob wir die gleichen Geschichten haben.
70Untertitel
71Letztendlech sinn ech mir awer net sécher, ob mir déi selwecht Geschichten hunn.
72Landschaftsversteher entfernt sich und führt Selbstgespräche.
73Landschaftsversteher
Eigentlich müssten wir hier Orchideen finden. Mal sehen…
wendet sich an den Rebellen:
Können Sie mir helfen?
Denn es ist Orchideenzeit.
74Untertitel
75Eigentlech misste mer hei Orchidee fannen. Mol kucken…Kennt Dir mir hellefen?
Well et ass elo genau d’Zäit vun den Orchideeën…
76En fait, nous devons trouver des orchidées ici. Il faudrait voir ça plus tard.
Vous pouvez m’aider ?
Parce que c’est exactement la période maintenant, des orchidées…
2. Szene
77Wien A seet, muss och B soen?
Wer A sagt, muss auch B sagen?
Qui dit A, doit dire B ?
78Der Ort: Esch, auf der Terrasse eines Cafés in der Nähe des Place du Brill.
Personen: Unbekannter 1, Kellnerin, Pianistin
79Kellnerin
Letzte Bestellung!
80Untertitel
81Lescht Bestellung!
82Dernière commande !
83Unbekannter 1
Dann nehme ich noch ein Bier!
84Untertitel
85Dann drénken ech nach e Béier!
86Alors je bois une autre bière !
87Schön. Esch ist schön. Für mich Esch ist schönste Stadt von Luxemburg. Dafür liebe ich Esch. Auf Esch!
88Untertitel
89Schéin. Esch ass schéin. Fir mech ass Esch déi schéinste Stad zu Lëtzebuerg. Dofir hunn ech Esch gär. Op Esch!
90Magnifique. Esch est magnifique. Esch est la plus belle ville du Luxembourg. Voilà pourquoi j’adore Esch. À Esch !
91Kellnerin
Auf Esch! Warum auf Esch?
92Untertitel
93Op Esch! Firwat?
94À Esch ! Pourquoi ?
95Unbekannter 1
Wegen Liebe! Weil ich in Esch meine erste Liebe kennengelernt habe! Ursula. Habe hier
mit ihr zusammengelebt…. Arbeitskollegen sind auch hier… Meine Freundin wohnt in Schifflange,
sie kommt jeden Tag zu mir nach Hause. Esch ist mein Dorf, Esch ist in meinem Herzen.
Dafür liebe ich es, ich liebe Esch. Es ist ruhig, Esch ist eine Stadt, die ich liebe,
das ist alles. Am Samstag fahre ich in Urlaub nach Portugal, aber meine Freundin bleibt
hier. Mein Herz bleibt auch hier. Ich bin schon 15 Jahre hier, mein Herz ist hier.
96Untertitel
97Wéinst der Léift! Ech hunn hei meng éischt Léift kenne geléiert. Ech hu mat him zesummen gelieft….D’Aarbechtskollegen sinn och hei… Ech hunn eng Frëndin zu Schëffleng… dat all Dag bei mech heemkënnt. Esch ass mäin Duerf. Esch ass a mengem Häerz. An dofir hunn ech Esch esou gär. Et ass roueg, Esch ass eng Stad, déi ech gär hunn, dat ass alles. E Samschden fueren ech a Portugal an d’Vakanz, mee meng Frëndin bleift hei. Mäin Häerz bleift och hei. Ech si scho 15 Joer hei, mäin Häerz ass hei.
98A cause de l’amour. Ici, j’ai rencontré mon premier amour. Ursula! J’ai habité avec elle… Les collègues de travail sont ici aussi… Ma copine vit à Schifflange, elle vient tous les jours chez moi. Esch est mon village, Esch est dans mon cœur. Voilà pourquoi je l’adore, j’adore Esch. C’est calme. Esch c’est une ville que j’adore c’est tout. Samedi, je pars en vacances au Portugal mais ma copine reste ici. Et mon cœur reste ici aussi. Je suis ici depuis 15 ans, mon cœur est ici.
99Kellnerin
Wie lange bleibst Du hier?
100Untertitel
101Wéi laang bleifs Du hei?
102Combien de temps restes-tu ici ?
103Unbekannter 1
Ah ja. Ich bin schon 50, sieht man nicht, aber ich bin 50. Ich bin gekommen mit 37.
Und ich bin Portugiese. Es gibt viele Portugiesen hier. Lebensqualität, Gastronomie,
Spezialitäten, alles portugiesisch. Ich fahre in Urlaub nach Portugal. Auch in Esch
an der Straße ist die portugiesische Flagge. Esch ist eine portugiesische Stadt. Mein
Dorf. Na ja, es gibt viele Kapverdianer, viele Leute aus Angola, gibt viele Leute
hier, viele Leute, aber sprichst Du Portugiesisch, ist es gut. Na ja, ein paar Leute
sprechen Luxemburgisch oder Französisch, ich spreche nur Deutsch, als einziger Portugiese,
wegen Ursula. Das ist alles.
104Untertitel
105Ah jo. Ech si scho 50 Joer al, dat gesäit een net, awer ech hunn der 50. Ech sinn komm wéi ech der 37 hat. An ech sinn Portugies. Et gi vill Portugiesen hei. Liewensqualitéit, Gastronomie, Spezialitéiten, all Portugiesesch. Ech ginn an d’Vakanz a Portugal. Och zu Esch op der Strooss steet de portugiesesche Fändel. Esch ass eng portugiesesch Stad. Mäin Duerf. Gutt, et gi vill Kap Verdianer, vill Leit aus Angola, et si vill Leit hei, vill Leit, mee wann Dir Portugiesesch schwätzt, ass et gutt. Gutt, e puer Leit schwätzen Lëtzebuergesch oder Franséisch, ech schwätzen nëmmen Däitsch, als eenzege Portugies, wéint dem Ursula. Dat ass alles.
106Eh bien… J’ai déjà 50 ans, on ne le voit pas, mais j’ai déjà 50 ans. Je suis arrivé à 37 ans. Et moi, je suis un Portugais. Il y a beaucoup de Portugais ici. La qualité de vie, la gastronomie, les spécialités, tout est portugais. Je vais au Portugal pour les vacances. Aussi à Esch, dans la rue, il y a le drapeau portugais. Esch est une ville portugaise. Mon village. Bon, il y a beaucoup de Capverdiens, beaucoup de personnes d’Angola, il y a beaucoup de personnes ici, beaucoup de personnes, mais si tu parles portugais, c’est suffisant. Bon, quelques personnes parlent luxembourgeois ou français, je parle que l’allemand, comme seul portugais, à cause de Ursula. Cest tout.
107Kellnerin
Willst Du eigentlich noch jahrelang hier bleiben? Hast Du jetzt die luxemburgische
Staatsbürgerschaft?
108Untertitel
109Wëllt Dir nach joerelaang hei bleiwen? An Dir hutt elo d’Lëtzebuerger Nationalitéit?
110Voulez-vous rester ici pendant des années ? Avez-vous la nationalité luxembourgeoise maintenant ?
111Unbekannter 1
Não, não. Ich bin Portugiese. Mein Bruder, mein Bruder lebt hier, er hat in Villerupt
gearbeitet und seine Tochter, meine Nichte, hat die luxemburgische Staatsbürgerschaft
angenommen, sie hat alle Sprachen gelernt.
112Untertitel
113Nee, nee… Ech si Portugies. Mäi Brudder, mäi Brudder wunnt hei, hien huet zu Villerupt geschafft a seng Duechter huet d’Lëtzebuerger Nationalitéit ugeholl, si huet all Sprooche geléiert.
114Non non…Je suis Portugais. Mon frère, mon frère il habite ici, il a travaillé à Villerupt et sa fille, ma nièce, a pris la nationalité luxembourgeoise, elle a appris toutes les langues.
115Pianistin
Was würdest Du einem Portugiesen raten, der zum Arbeiten nach Esch kommt?
116Untertitel
117Wat géift Dir engem Portugies roden, deen op Esch-Uelzecht schaffe kënnt?
118Qu’est-ce que vous conseillez à un Portugais, qui vient travailler à Esch-sur-Alzette ?
119Unbekannter 1
Besser, in Portugal bleiben. Mein Rat an alle Portugiesen ist, in Portugal zu bleiben.
120Untertitel
121Besser a Portugal ze bleiwen. Mäi Rot un all Portugiesen ass, a Portugal ze bleiwen.
122De rester au Portugal. Mon conseil à tous les Portugais, c’est de rester au Portugal.
123Unbekannter 1 geht.
3. Szene
124Et ass dofir gesuergt, datt d’Beem net an den Himmel wuessen.
Es wird darauf geachtet, dass die Bäume nicht in den Himmel wachsen.
On veille à ce que les arbres ne poussent pas jusqu’au ciel.
125Der Ort: Belval
Personen: Einheimische, Rebell, die „gemachte Luxemburgerin“
126Einheimische
Héier, d’Fassaden sinn haut propper, et ass (schmunzelt) De Minette ass eng Géigend gewierscht, wou’s de keng Fassad jeemols propper behaalen
hues. An di Fassaden, di waren emmer ganz donkelgro, wann ech lo eng vun deene gesinn,
di lo hei, äh, dohannen gesinn ech elo eng, di ass nach sou liicht brong, mee di ass
eigentlech propper via-à-vis vun der Zäit, wéi mir hei gewunnt hunn. Well do huet
d’Schmelz nach geschafft an wann déi geblosen hunn, héier, dann ass dee ganze Stëbs,
dann ass dat alles erausgeflunn. Hei konns de eigentlech d’Wäsch baal net erausaushänken,
di Zäit waren d’Leit zwar och nach net grad esou, su, su kriddeleg wi haut, souzesoen,
héier. Well soss hätt hei eigentlech keen kënnen d’Wäsch dobaussen ophänken- drëschnen,
well, äh. Well soss konns de se nach eng Kéier wäschen (lacht).
127Untertitel
128Hör mal, die Fassaden sind heute sauber … Minette ist nun mal so eine Gegend gewesen,
wo du keine Fassade je sauber gehalten hast. Und diese Fassaden waren immer so dunkelgrau,
wenn ich jetzt hier eine sehe von denen, die jetzt hier -
äh. Da hinten sehe ich eine, die ist noch so leicht braun, aber die ist eigentlich
sauber im Vergleich zu der Zeit, als wir hier gewohnt haben.
Damals hat das Schmelzwerk noch gearbeitet und wenn da geblasen wurde, hör mal, dann
ist der ganze Staub, dann ist das alles rausgeflogen. Hier konnte man eigentlich fast
keine Wäsche aufhängen. Damals waren die Leute auch nicht so pingelig wie heute sozusagen,
hör mal. Weil sonst hätte hier eigentlich niemand die Wäsche draußen aufhängen - äh
- trocknen können. Weil sonst hättest du sie ja wieder waschen können.
129Écoute, aujourd’hui les façades sont propres … Le Minette était une région, où dans le passé aucune façade n’a jamais été maintenue propre. Les façades étaient toujours gris très foncé, quand j’en vois une maintenaint, ici, euh…Là-bas j’en vois une, qui est encore légèrement marron, mais en fait elle est encore propre par rapport à l’époque où nous vivions ici. Parce que dans ces temps-là, la fonderie travaillait encore et quand elle soufflait, écoute, alors toute la poussière alors tout est parti dans l’air. Ici, tu ne pouvais presque pas mettre ton linge à sécher devant la porte. Pendant ces temps-là, les gens n’étaient pas si maniaques qu’aujourd’hui, en quelque sorte, écoute. Sinon t’aurais pu le relaver.
130Rebell
kommt auf sie zu:
ohne Untertitel
Now everything is clean.
When you arrive here, the first thing is you are amazed. You’re like, wow, wow, because
you see all these beautiful buildings, brand new, fully equipped, you walk into a
classroom and you’ve got computers coming out of the desk. You see how everything
is clean and perfect.
It’s like a dream, but in reality it’s a flaw in the system.
Dictatorship. I mean, that’s a strong word, I know I shouldn’t use it like that, but
you feel like you have no power.
If you go at the wrong time, you don’t see anybody.
If you want to put up posters on the wall, you can’t.
Even If you want to make an event in the open space, it is forbidden.
Even booking a room is impossible.
Sometimes you manage to book the room, but you still can’t get in.
We booked a room for an event two or three weeks in advance and at the last moment
they said we can’t do that.
We had to take it off Facebook and other social media.
It’s very complicated when you want to do something. You feel this coldness; even
if you want to change it, you get discouraged quite quickly. So it starts to feel
like a depressing place.
It's not a campus.
The university didn’t know it was going to be a university. This space, the Cube in
the Maison des Arts et des Étudiants, is amazing when you first see it; then, when
you use it, you think it’s impossible to use it. You have to, because you don’t have
a backstage. You don’t have the right loudspeakers. It’s very expensive, but it’s
good for classical music and conferences, but not for theatre performances. Still,
it doesn’t work if you want to do an event. Not everything is planned in advance.
So you cannot let everyone do what they want. But little by little and fight after
fight.
I said: This building is like a fight for me.
But you should be careful, because if you fight them, they will fight back!
131Die „gemachte Luxemburgerin“
führt das Publikum zum nächsten Schauplatz:
Kommt mat wann ech gelift!
Bitte kommen Sie mit!
Suivez-moi s’il vous plaît !
132beginnt unterwegs zu erzählen:
Ech sinn ëmmer zu Fouss.
Och fir mäi Papp, also ech mengen mat eelef Kanner huet een net d’Suen fir tonne Spillsaache
a sou, also eng grouss Belounung war, wann hien mat deene Groussen zu Esch an de Kino
gaangen ass. A mäi Papp hat ni en Auto, also selbstverständlech rem zu Fouss an de
Kino, hin an zréck. Oder wa Pilgere war, ass et vun héi bis an d’Stad fofzéng Kilometer.
Do si mär ëmmer zu Fouss vun héi aus, dunn hu mer nach déi vun den Nopersdierfer matgeholl,
an dann huet ee jo misse bieden, bieden, bieden, bis ob eng Stréck vu baal zwee km,
wou d’Iesspaus war. Dat war natierlech dann déi beschte Streck. Jo, an dat ass mer
einfach och bliwwen dat, eh, zu Fouss goen.
All Dag an also no mengen Nuechtsschichte, viru mengen Nuechtsschichte, Wanter, Summer,
Reen, egal, ech sinn ëmmer zu Fouss gaange.
Haaptsaach trëppelen. Haaptsaach Spazéieregoen. Le principal est d’aller se promener.
133Untertitel
134Ich bin immer zu Fuß.
Auch für meinen Vater – also ich meine mit elf Kindern hat man kein Geld, um tolle
Spielsachen zu kaufen und so – war es eine große Belohnung, wenn er mit den Großen
nach Esch ins Kino ging.
Und mein Vater hatte nie ein Auto, also sind wir natürlich immer zu Fuß ins Kino
gegangen, hin und zurück. Oder wenn Wallfahrtszeit war, das sind 15 km von hier nach
Luxemburg Stadt. Da sind wir immer von hier zu Fuß gegangen, haben die aus den Nachbardörfern
mitgenommen, und dann musste man beten, beten, beten. Bis auf eine Strecke von zwei
km. Da war die Essenspause. Das war natürlich die beste Strecke. Ja, und das ist mir
geblieben, zu Fuß zu gehen.
Jeden Tag, also nach meinen Nachtschichten, vor meinen Nachtschichten, im Winter,
im Sommer, im Regen, egal. Ich bin immer gelaufen. Hauptsache laufen. Hauptsache laufen.
Hauptsache zu Fuß gehen.
135Je fais tout à pied.
Mon père aussi. Je pense qu’avec 11 enfants, on n’a pas l’argent pour acheter beaucoup
de jouets. Notre grande récompense, c’était d’aller au cinéma à Esch.
Et mon père n’avait pas de voiture, donc nous y allions, bien entendu, à pied aller
et retour.
Lors du pèlerinage, nous parcourions à pied la distance de 15 kilomètres jusqu’à
Luxembourg. En marchant, les pèlerins des villages voisins se joignaient à nous,
et ensuite nous devions prier, prier, prier, excepté sur un trajet de 2 km, là il
y avait la pause repas. C’était évidemment la meilleure partie du trajet.
Et le fait de marcher m’est toujours resté.
Tous les jours, alors après mon service de nuit, avant mon travail de nuit, hiver,
été, pluie, peu importe, je suis toujours allé à pied.
Le principal est de marcher. Le principal est d’aller se promener. Le principal est
d’aller se promener.
4. Szene
136Et muss ee mat deene Meedercher danzen, déi do sinn.
Man kann nur mit den Mädels tanzen, die da sind.
On ne peut danser qu’avec les filles qui sont là.
137Der Ort: ein Mehrfamilienhaus auf dem Land in Luxemburg
„Die erste Wohnung“
Personen: die „gemachte Luxemburgerin“, Mädchen, Chor der bösen Mädchen
Weitere Schauplätze in der Retrospektive: ein Schulhof
138Die „gemachte Luxemburgerin“
Huelt Iech wann ech gelift Platz.
Bitte nehmen Sie Platz.
Prenez place s’il vous plaît.
139Jo, also, meng Eltere sinn Hollänner, si si Baueren.
Als Kand, z.B. mär hate zwar e grousse Gaart vun iwwer zing Ar, äh, well mer an deem
Sënn Selbstversorger waren, mais mir si jo dann awer an d’Bëscher frësch
Äerdbier plécke gaangen,
Hammbier plécke gaangen,
Schwaarzbier plécke gaangen
an all di Uebstbeem, déi net sou ganz däitlech ob engem klenge Gaart vun engem Privatterrain
stoungen,
Also dat ass mer einfach bliwwe a wann ech elo, äh, zréckkomme, muss ech soe, komescherweis
ass et net d’Haus, wat sou vill emotional Erennerunge a mir ausléist.
1956 si meng Elteren hei ob Éileng komm a konnten dësen Bauerenhaff kafen. Ech sinn
ee Kand vun eelef a gehéiere zu deenen, déi scho héi zu Lëtzebuerg gebuer sinn. Ech
sinn 1961 zu Esch/Uelzecht ob d’Welt komm. Déi éischt Gebuerten ware nach Hausgebuerte,
awer wéi mer heihinner komm si, huet meng Mamm kloer ëmmer an der Maternité zu Esch
accouchéiert. Zu menger Kannerzäit war dat hei ee regelrecht Bauerenascht: drësseg
kléng Bauere, momentan si et der nach just dräi, di hei sinn. Eh, wat soll ech soen?
Eh, ech sinn héihinner komm, jo, well et eebe meng Wuerzele si, och wann ech hollännesch
Elteren hun, sinn ech awer geprägt, äh, vu lëtzebuerger Kultur. Awer fir d’Awunner,
bis zum Schluss, ware mär den Hollänner am Duerf, also, dat huet ni geännert.
Wat ech awer nach well soen zum Duerf: D’Duerfmentalitéit war fir eis guer net einfach.
Mir waren kloer den Hollänner, an der Schoul war kloren Mobbing, deen een villäicht
ka verstoen vun der Säit vum Schoulmeeschter aus, well mär waren net propper. Äh,
also ech mengen, mär hu moies am Stall geschafft, mir waren net gewäsch, mir ware
knaschteg.
140Untertitel
141Ja, nun, meine Eltern sind Holländer und Bauern.
Als ich klein war, hatten wir zwar einen großen Garten von über 10 Ar, weil wir in
diesem Sinne Selbstversorger waren, und doch sind wir immer in den Wald gegangen,
um frische Erdbeeren zu pflücken,
um frische Himbeeren zu pflücken,
um frische Brombeeren zu pflücken
und alle Obstbäume, die nicht in einem kleinen Garten auf einem Privatgrundstück
standen.
Also, das ist bei mir immer so geblieben und wenn ich jetzt hierher zurückkomme,
muss ich sagen, dass es seltsamerweise nicht das Haus ist, das so viele emotionale
Erinnerungen in mir weckt.
1956 kamen meine Eltern hier nach Ehlange und konnten diesen Bauernhof kaufen. Ich
bin eines von elf Kindern und gehöre zu denen, die schon hier in Luxemburg geboren
sind. Ich bin 1961 in Esch/Alzette geboren.
Die ersten Geburten waren noch Hausgeburten, aber als wir hierher kamen, hat meine
Mutter natürlich immer in der Entbindungsstation in Esch entbunden. In meiner Kindheit
war das hier ein richtiges Bauernnest: 30 kleine Bauern, heute sind es nur noch drei,
die hier sind.
Was soll ich sagen? Das sind meine Wurzeln, auch wenn ich niederländische Eltern
habe, bin ich von der luxemburgischen Kultur geprägt. Aber für die Einheimischen waren
wir bis zum Schluss „die Niederländer“ im Dorf. Also, das hat sich nie geändert.
Was ich noch zum Dorf sagen möchte: Die Dorfmentalität war für uns nicht einfach.
Wir waren ganz klar die Holländer, in der Schule gab es ganz klar Mobbing, was man
vielleicht von den Lehrern verstehen kann, weil wir nicht sauber waren. Also ich meine,
wir haben morgens im Stall gearbeitet, wir waren nicht gewaschen, wir waren schmutzig.
142Oui, alors mes parents sont néerlandais, ce sont des agriculteurs.
Lorsque nous étions enfants, nous avions un grand jardin de plus de 10 ares. Comme
nous vivions en quelque sorte en autosuffisants, nous allions dans les bois pour cueillir
des fraises fraîches, des framboises, des mûres et tous les arbres fruitiers qui
n’étaient pas présents sur le petit jardin d’un terrain privé.
C’est ici que nous sommes restés et quand je reviens maintenant, euh, je dois dire,
étrangement, ce n’est pas la maison qui déclenche le plus de souvenirs pour moi.
En 1956, mes parents sont venus ici à Ölingen et ont acheté cette ferme. J’étais
une enfant de onze ans et je faisais partie de ceux qui étaient nés au Luxembourg.
Je suis née à Esch-sur-Alzette en 1961. Les premiers accouchements se faisaient
encore à domicile, mais lorsque nous sommes venus ici, ma mère a pu accoucher à
la maternité d’Esch. Quand j’étais enfant, de paysans : trente petits agriculteurs,
actuellement il n’y en a plus que trois ici. Eh, que puis-je dire ? Je suis venue
ici, oui, parce que ce sont mes racines, même si j’ai des parents néerlandais, je
suis quand même fière de la culture luxembourgeoise. En ce qui concerne les habitants,
seuls les Néerlandais ont toujours été présents dans le village, n’a changé.
Je voudrais encore dire ceci à propos du village : la mentalité n’était pas du
tout facile pour nous. Nous étions distinctement des Néerlandais, à l’école. Il
y avait un harcèlement évident, ce que vous pouvez probablement comprendre du côté
de l’instituteur, car nous n’étions pas propres. Donc je pense qu’on travaillait
à l’écurie le matin, on n’était pas, on faisait désordre.
143Retrospektive
144Chor der bösen Mädchen
Mehrsprachig, ohne Untertitel.
Mehrere Kinder ziehen am Kleid eines Mädchens auf dem Schulhof.
145Wéi gesäit hatt dann aus? Sie ist bestimmt ganz anders als wir. Elle est certainement
très différente de nous. We are very different.
Nous sommes assez différents ! Wir sind ganz anders! Mir si ganz anescht!
Stinkbombe, Sténkege Bauer, dégueulasse.
Läusebock, Laisbock, Pouilleuse.
Flohsack, Fléibock, sac à puces.
146Die „gemachte Luxemburgerin“
Ech hunn am 1. Schouljoer erlieft, datt de Schoulmeeschter sot:
147Untertitel
148Ich habe in der ersten Klasse erlebt, dass der Lehrer gesagt hat:
149En première année, j’ai vécu l'expérience d’un professeur qui disait :
150Chor der bösen Mädchen
Weis dech mol. Géi mol Heem dech wäschen an da kenns de zeréck.
151Untertitel
152Zeige dich mal. Geh nach Hause, wasch dich und komm wieder.
153Regarde-toi !Va te laver à la maison et puis tu reviendras.
154Pfui!
155Iiiii!
156Igitt!
157Dégueulasse !
158Ein Kind
schnappt sich das Heft des Mädchens und wirft es über den Schulhof:
Hief dat op!
159Untertitel
160Hebe das auf!
161Ramasse ça !
162Das Mädchen nimmt das Heft in die Hand.
Die Kinder stürzen sich auf das Mädchen und treten es.
Anschließend wird das Kinderlied „Une souris verte“ gesungen.
163Pause.
164Kommentar der „gemachten Luxemburgerin“:
Do huet och kee Schoulmeeschter agegraff…
165Untertitel
166Kein Lehrer griff ein…
167Là non plus, aucun enseignant n’est intervenu…
168Pause.
169Also all déi Saachen hunn ech erlieft a wann de Schoulmeeschter sou Signaler setzt,
sinn d’Kanner – also ech mengen, se stierzen sech jo ëmmer op déi Schwaach. Soudass
ech mäin éischt Schouljoer domat verbruecht hunn, all Kéier wann ech an d’Schoul komm
sinn, sinn eng hallef Dose Kanner mir entgéint gelaaf, di sech ameséiert hunn, mech
mat Gejäiz „Sténkbock“, „Laisbock“, „Fléibock“ an esou weider ze bezeechnen.
Also ech soen, vun dohier, hunn ech éischter Fluchttendenz par Rapport zu den Éilenger
Leit an hire Kanner.
170Untertitel
171Also all diese Sachen habe ich erlebt und wenn der Lehrer solche Signale setzt, dann
sind die Kinder - also ich meine - die stürzen sich immer auf die Schwachen.
So dass ich mein erstes Schuljahr damit verbracht habe, dass mir jedes Mal, wenn
ich in die Schule kam, ein halbes Dutzend Kinder entgegengelaufen sind, die sich einen
Spaß daraus gemacht haben, mich schreiend als „Stinkbombe“, „Läusebock“, „Flohbock“
und so weiter zu bezeichnen. Also, ich sage mal so, von daher habe ich eher Fluchttendenzen
gegenüber den Ehlangern und ihren Kindern.
172Alors toutes ces choses, je les ai vécues et si l’instituteur donne de tels signaux,
ce sont les enfants ! Je veux dire, de toute façon ils se ruent toujours sur les
plus faibles.
Ainsi, j’ai passé ma première année : chaque fois, quand j’arrivais à l’école, une
demi-douzaine d’enfants couraient vers moi et s’amusaient à me désigner avec des cris
de « boule puante », « sac à pouces » , « pouilleuse » etc. Alors, je dois dire, suite
à cela, j’ai plutôt tendance à fuir les habitants d’Ehlange et leurs enfants.
173Also ech muss soen, do sinn ech dann haut houfreg, äh, wann ech duerch mäi Schaffen
an duerch mäin Verdingscht méi en schéint Haus hu wéi si.
Ech sinn awer mëttlerweil och ee gemaachte Lëtzebuerger.
Jo, mee du muss trotzdem nach, äh, Pabeieren ausfëllen. Ech sinn och mat engem Lëtzebuerger
bestuet gewiescht, dann hunn ech et awer rem verpasst iwwer déi Formule. Mais among
hunn ech kee Problem. Mee d’Beamte si kloer awer bei mech Heem teste komm, ob ech
Lëtzebuergesch kann. Jo, jo.
Ass awer net schlëmm, ech ka jo.
Also, jo, ech rechnen net op Hollännesch, mee ech… dat alles ass Lëtzebuergesch. Ech
giff zu guer soen, ech dreemen op Lëtzebuergesch.
Ech hunn d’Duerf net gäeren wéinst den Duerfleit.Wat awer net verhënnert, dass ech
d’Gewan am Häerz behale wäert.
174Untertitel
175Also, ich muss schon sagen, dass ich heute stolz bin, weil ich durch meine Arbeit
und meinen Verdienst ein schöneres Haus habe als sie. Ich bin jetzt eine gemachte
Luxemburgerin.
Ich bin hier geboren, aber ich musste trotzdem Papiere ausfüllen, und ich war auch
mit einem Luxemburger verheiratet, aber ich habe es verpasst über diesen Weg. Aber
letztendlich habe ich keine Probleme.
Aber die Beamten sind doch zu mir nach Hause gekommen, um zu testen, ob ich Luxemburgisch
kann. Aber das macht nichts, ich kann es. Also, ich rechne nicht mehr auf Niederländisch,
das ist jetzt alles auf Luxemburgisch. Ich würde sogar sagen, dass ich auf Luxemburgisch
träume.
Ich mag das Dorf nicht, wegen der Menschen, die dort leben, aber das hält mich nicht
davon ab, die weiten Dorflandschaften zu lieben.
176Je dois dire que je suis fière aujourd’hui, car grâce à mon travail et à mes revenus,
j’ai une plus belle maison qu’eux. Entre-temps, je suis nouvelle luxembourgeoise.
Je suis née ici, mais j’ai quand même dû remplir des papiers et j’ai aussi été marié
à un Luxembourgeois, mais j’ai quand même raté le coche par ce biais. Mais en fin
de compte, je n’ai pas de problème.
Mais les fonctionnaires sont tout de même venus chez moi pour tester si je parlais
luxembourgeois. Mais ce n’est pas grave, je le sais. Donc, je ne calcule plus en néerlandais,
tout est maintenant en luxembourgeois. Je dirais même que je rêve en luxembourgeois.
Je n’aime pas le village, à cause des villageois, ce qui n’empêche pas d’apprécier
dans mon cœur le vaste paysage du village.
177„Die zweite Wohnung“
Personen: Enkelin, Zwangsrekrutierter, junger Mann, Chor der bösen Mädchen, Chor der
giftigen Damen
178Enkelin
„Nenn mech einfach deen, dee Lëtzebuergesch braddelt“, sot mäi Frënd an huet an den
Telefonshörer gelaacht. Also „deen, dee Lëtzebuergesch potert.“ Dat huet hie mir verkënnegt,
wéi ech him gesot hunn: „Ech wäert däin Numm an der Recherche net uginn.“ Hien ass
Mëtt zwanzeg an Erzéier. Braddele mécht hien och vill, mir zwee am Fong, well an deenen
éischten zwanzeg Minutte goung et ëm den Harry Potter. Hien ass immens frou mat deene
Filmer, ech liese grad d’Bicher an déi gravéierend Ënnerscheeder mussen einfach diskutéiert
ginn. Ech hunn him awer och relativ séier vum Projet Esch2022 erzielt a gefrot, ob
hie mir eppes erziele kéint. Hien huet dunn direkt säin Nonno1 erwäänt.
Den Nonno gouf 1919 zu Conselve an Italien gebuer an ass mat zwee Joer op Lëtzebuerg
komm. Seng Mamm hat bei enger räicher Famill als Botzfra geschafft. Gerüchter no huet
dës Famill mat Bluttdiamante gehandelt an an enger Zort Härenhaus gelieft. Den eelste
Jong huet sech an dem Nonno seng Mamm verléift, mee dës Léift gouf vun der Famill
am Keim erstéckt: Een esou jonken Ierwe soll dach keng Botzfra bestueden! Si gouf
schwanger vun him a gouf entlooss. D’Kand huet si missten an ee Kannerheem ginn, well
een dovun ausgaangen ass, dass esou eng jonk Fra ouni Mann sech net ëm ee Kand këmmere
kéint. Natierlech war dat zu där Zäit skandaléis, an awer duerft den Nonno no enger
gewësser Zäit erëm bei seng Mamm. Si huet decidéiert, bei hire Brudder ze goen, dee
virdru mat 18 Joer op Lëtzebuerg geplënnert war, fir op der Schmelz ze schaffen. Si
hunn am Quartier Italien zu Diddeleng gewunnt.
Den Nonno ass mat der italienescher Sprooch opgewuess an huet an der Schoul Lëtzebuergesch
geléiert, a Franséisch an Däitsch. Am zweete Weltkrich gouf hie vun der italienëscher
Arméi agezunn an huet a Russland zu Stalingrad gekämpft. An dëse Krichszäiten huet
hie Russesch geléiert.
Wéi hie vun den Alliéierte festgeholl gouf, gouf hien an den USA an ee Gefaangenelager
bruecht, wou den Nonno Englesch geléiert huet. Vun do un konnt hie sechs Sproochen
an di Alliéiert wollten seng Hëllef. Hie sollt d’Funkspréch vun den Achsemuechten
iwwersetzen. Dat huet hien och gemaach. „Den Nonno sot, hie géif alles maachen, wat
si wéilten, mee just ënnert der Konditioun, dass hien zwee Mol an der Woch Pasta gekacht
géif kréien,“ huet deen, dee Lëtzebuergesch braddelt mir am Laachen erkläert.
Nom zweete Weltkrich ass hien net méi zeréck op Lëtzebuerg gaangen. D’Italiener waren
net méi wëllkomm, wëll se sech mat den Nationalsozialisten an Däitschland verbriddert
haten. An Italien huet hien dunn seng spéider Fra kennegeléiert.
Wéi hien no enger gewësser Zäit erëm op Diddeleng geplënnert ass, huet hien an der
Schmelz um Büro geschafft. Hien huet sech ëm d’Fakturatioun vu verschiddene Betriber
gekëmmert.
2007 ass hie gestuerwen a gouf op Grond vu senger Aktivitéit am Zweete Weltkrich vum
italienesche Staat zum Ritter geschloen, zum Kommandant an Offizéier befërdert.
„Vun den alen Italiener am Land kennen 90% mäin Nonno, well hie ganz vill fir d’Italiener
hei am Land gemaach huet,“ sot mäi Gespréichspartner voller Houfert. Deem, dee Lëtzebuergesch
braddelt seng ganz Famill huet op der Schmelz geschafft.
Wärend dem Gespréich hunn sech bei him esou vill Lëtzebuerger Expressiounen ageschlach,
wéi ech se net emol an engem zéng minuttelaange Gespréich benotzen. Dat ass mir méi
oft bei de Minetter opgefall: Si sinn immens frou mat Lëtzebuerger Tournuren a benotzen
dës esoubal sech eng Méiglechkeet ergëtt. Firwat ass dat esou?
Mat Mëtt 20 ass hien déi selwecht Generatioun ewéi ech – eng Generatioun, déi mat
der däitscher Televisioun, mat däitscher Musek (Juli, Silbermond, Sido, Bushido) an
däitschsproocheger Literatur opgewuess ass: TKKG, Knickerbocker-Band, déi lëschteg
Täschebicher, der Bravo asw. Fluche maache mir allerdéngs ganz gären a romantesche
Sproochen – dat am meeschte benotzte Wuert ass „Putain (de Merde)“ oder „Punaise“,
wat esou vill wéi „Schäiss“ bedeit.
Wéi ech him gesot hunn, dass mäi Grousspapp wéinst sengen Erfarungen am Zweete Weltkrich
net zefridde war, wéi ech Däitsch studéiert hunn, ass hie mir an d’Wuert gefall a
sot: „dann ass d’Land ze kleng“.
179Untertitel
180„Nenn mich einfach der, der Luxemburgisch plappert“, sagte mein Freund lachend in
den Telefonhörer. Also. Das verkündete er mir, als ich ihm sagte „Ich werde deinen
Namen in der Recherche nicht erwähnen.“ Er ist Mitte zwanzig und Erzieher. Er quatscht
auch viel, wir beide eigentlich, denn die ersten 30 Minuten ging es um Harry Potter.
Er liebt die Filme, ich lese gerade die Bücher und die gravierenden Unterschiede müssen
einfach diskutiert werden. Ich kam schnell auf das Projekt Esch2022 zu sprechen und
fragte ihn, ob er mir einiges erzählen könnte. Er erwähnte sofort seinen Nonno.
Nonno wurde 1919 in Conselve in Italien geboren und kam im Alter von zwei Jahren
nach Luxemburg. Seine Mutter arbeitete als Putzfrau bei einer reichen Familie. Gerüchten
zufolge handelte diese Familie mit Blutdiamanten und lebte in einer Art Herrenhaus.
Der älteste Sohn verliebte sich in Nonnos Mutter, aber diese Zuneigung wurde von der
Familie im Keim erstickt: Ein so junger Erbe dürfe keine Putzfrau heiraten. Sie wurde
von ihm schwanger und wurde aus dem Dienst entlassen. Sie musste das Kind in ein Kinderheim
geben, weil man meinte, dass eine so junge Frau ohne Mann nicht für ein Kind sorgen
könne. Natürlich war das damals ein Skandal, aber trotzdem durfte Nonno nach einiger
Zeit zu seiner Mutter zurück. Sie beschloss, zu ihrem Bruder zu ziehen, der im Alter
von 18 Jahren nach Luxemburg gezogen war, um im Schmelzwerk zu arbeiten. Sie wohnten
im Quartier Italien in Düdelingen.
Nonno wuchs mit der italienischen Sprache auf und lernte in der Schule Luxemburgisch,
Französisch und Deutsch. Im Zweiten Weltkrieg wurde er in die italienische Armee eingezogen
und kämpfte in Russland in Stalingrad. Während des Krieges lernte er Russisch. Als
er von den Alliierten gefangen genommen wurde, brachte man ihn in ein amerikanisches
Gefangenenlager, wo Nonno Englisch lernte. Nun sprach er sechs Sprachen und die Alliierten
wollten seine Hilfe: Er sollte die Funkgespräche der Achsenmächte übersetzen. Das
tat er auch. „Nonno hat gesagt, er macht alles, was sie wollen, aber nur unter der
Bedingung, dass es zweimal in der Woche Nudeln gibt“, sagte „der, der Luxemburgisch
plappert“ und lachte. Nach dem Zweiten Weltkrieg kehrte er nicht nach Luxemburg zurück.
Italiener waren nicht mehr willkommen, da sie sich mit den Nationalsozialisten Deutschlands
verbunden hatten. In Italien lernte er seine spätere Frau kennen. Als er nach einiger
Zeit wieder nach Düdelingen zurückkehrte, arbeitete er im Büro des Schmelzwerkes.
Er betreute das Rechnungswesen verschiedener Betriebe. Er starb 2007 und wurde vom
italienischen Staat für seine Tätigkeit im Zweiten Weltkrieg in den Adelsstand erhoben
und zum Kommandanten und Offizier befördert. „Von den alten Italienern im Land kennen
90 Prozent meinen Nonno, weil er viel für die Italiener hier im Land getan hat“, sagt
mein Gesprächspartner stolz. Die gesamte Familie von „der Luxemburgisch plappert“
war im Schmelzwerk beschäftigt. Im Laufe des Gesprächs haben sich bei ihm so viele
luxemburgische Ausdrücke in die Sprache eingeschlichen, die nicht einmal ich in einem
zehnminütigen Gespräch verwenden kann. Das ist mir bei den Minettern oft aufgefallen:
Sie lieben luxemburgische Redewendungen und benutzen sie, wann immer sie können. Warum
ist das so?
Mit Mitte 20 gehört er zur gleichen Generation wie ich - eine Generation, die mit
deutschem Fernsehen, deutscher Musik (Juli, Silbermond, Sido, Bushido) und deutschsprachiger
Literatur aufgewachsen ist: TKKG, Knickerbocker-Bande, die lustigen Taschenbücher,
die Bravo-Zeitung etc. In den romanischen Sprachen wird dagegen gerne geflucht - das
häufigste Wort ist „Putain (de merde)“ oder „Punaise“, was so viel wie „Scheiße“ bedeutet.
Als ich ihm sagte, dass mein Großvater aufgrund seiner Erfahrungen im Zweiten Weltkrieg
nicht glücklich wäre, wenn ich Deutsch studieren würde, fiel er mir ins Wort und sagte:
„Dann ist das Land zu klein”.
181« Appelle-moi simplement celui qui babille en luxembourgeois », dit mon ami en riant
dans le combiné du téléphone. Alors « celui qui radote en luxembourgeois ». C’est
ce qu’il m’a annoncé quand j’ai dit « Je ne donnerai pas ton nom dans la recherche
». Il a une vingtaine d’années et il est éducateur. Il bavarde beaucoup, nous deux
en fait, car les 30 premières minutes ont été consacrées à Harry Potter. Il adore
les films, je suis en train de lire les livres et les différences notables doivent
être discutées.
Je lui ai parlé assez rapidement du projet Esch2022 et lui ai demandé s’il pouvait
me raconter quelque chose. Il a immédiatement mentionné son nonno.
Nonno est né en 1919 à Conselve en Italie et est arrivé au Luxembourg à l’âge de
deux ans. Sa mère avait travaillé comme femme de ménage dans une famille riche.
Selon les rumeurs, cette famille faisait du commerce avec des diamants du sang et
vivait dans une sorte de maison de maître. Le fils aîné est tombé amoureux de la mère
de nonno, mais cette affection a été étouffée dans l’œuf par la famille : Un si jeune
héritier ne devrait pas épouser une femme de ménage. Elle est tombée enceinte de lui
et a été licenciée. Elle a dû confier l’enfant à un foyer pour enfants, car on pensait
qu’une femme aussi jeune et sans mari ne pouvait pas s’occuper d’un enfant. C’était
bien sûr scandaleux à l’époque, mais nonno a tout de même pu retourner chez sa mère
après un certain temps. Elle décida de rejoindre son frère qui, à l’âge de 18 ans,
s’était installé au Luxembourg pour travailler à la fonderie. Ils habitaient dans
le quartier Italie à Dudelange.
Nonno a grandi avec la langue italienne et a appris le luxembourgeois, le français
et l’allemand à l’école. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il a été enrôlé par l’armée
italienne et a combattu en Russie à Stalingrad. Pendant la guerre, il a appris le
russe.
Lorsqu’il a été arrêté par les Alliés, il a été emmené dans un camp de prisonniers
aux États-Unis, où Nonno a appris l’anglais. Il connaissait désormais six langues
et les Alliés voulaient son aide : il devait traduire les conversations radio des
forces de l’Axe. C’est ce qu’il a fait. « Nonno a dit qu’il ferait tout ce qu’ils
voulaient, mais à condition qu’on lui cuisine des pâtes deux fois par semaine », a
expliqué en riant « celui qui babille en luxembourgeois ».
Après la Seconde Guerre mondiale, il n’est pas retourné au Luxembourg. Les Italiens
n’étaient plus les bienvenus, car ils s’étaient associés aux nationaux-socialistes
d’Allemagne. C’est en Italie qu’il a rencontré sa future femme.
Lorsqu’il revint s’installer à Dudelange quelque temps plus tard, il travailla au
bureau de la fonderie. Il s’occupait de la comptabilité de différentes entreprises.
Décédé en 2007, il a été anobli par l’État italien en raison de ses activités pendant
la Seconde Guerre mondiale et a été promu commandant et officier. « Parmi les anciens
Italiens du pays, 90% connaissent mon nonno, car il a fait beaucoup pour les Italiens
ici dans le pays », a déclaré mon interlocuteur avec fierté. Toute la famille de «
celui qui babille en luxembourgeois » travaillait à la fonderie.
Au cours de cette conversation, il s’est glissé tant d’expressions luxembourgeoises
que je n’utilise même pas dans une conversation de 10 minutes. J’ai remarqué cela
plus d’une fois chez les gens du Minett : Ils aiment les expressions luxembourgeoises
et les utilisent dès qu’ils le peuvent. Pourquoi est-ce ainsi ?
À la mi-vingtaine, il est de la même génération que moi - une génération qui a grandi
avec la télévision allemande, la musique allemande (Juli, Silbermond, Sido, Bushido)
et la littérature germanophone : TKKG, Knickerbocker-Bande, les livres de poche amusants,
le journal Bravo, etc. Mais nous aimons beaucoup jurer dans les langues romanes -
le mot le plus utilisé est « Putain (de merde) » ou « Punaise », ce qui signifie «
Merde ! »
Quand je lui ai dit que mon grand-père n’était pas content que j’étudie l’allemand
à cause de son expérience pendant la Seconde Guerre mondiale, il m’a coupé la parole
en disant « alors le pays est trop petit ».
182Chor der bösen Mädchen:
Alle zusammen: Was gibt es im Süden?
Sie zeichnen eine lustige Karte von Luxemburg.
183Untertitel
184Qu’est-ce qu’il y a au sud ?
185Wat gëtt et am Süden?
1861. Mädchen
Es gibt Esch.
187Untertitel
188Il y a Esch.
189Do ass Esch.
1902. Mädchen
Die Uni.
191Untertitel
192L’université.
193D’Universitéit.
1943. Mädchen
Klein-Portugal.
195Untertitel
196Petit Portugal.
197Kleng-Portugal.
1982. Mädchen
Warum Klein-Portugal? Das ist doch Klein-Italien.
199Untertitel
200Pourquoi Petit Portugal ? Bah non, c’est la Petite Italie.
201Virwat Kleng-Portugal? Dat ass dach Kleng-Italien.
2021. Mädchen
Weinberge.
203Untertitel
204Les Vignobles.
205Wéngerten.
2062. Mädchen
Weinberge.
207Untertitel
208Les Vignobles.
209Wéngerten.
2103. Mädchen
Noch mehr Weinberge.
211Untertitel
212Encore plus de vignobles.
213Nach méi Wéngerten.
2141. Mädchen
Wer lebt hier eigentlich?
215Untertitel
216En fait, qui habite ici ?
217Wien lieft hei iwwerhaapt?
218Alle zusammen: Dat geet op keng Kouhaut.
219Untertitel
220Das passt auf keine Kuhhaut.
221Ça n’a pas l’air d’une vache.
222Zwangsrekrutierter kommt, vertreibt den Chor der bösen Mädchen, setzt sich zu seiner Enkelin.
223Zwangsrekrutierter
Wat ass dat dann hei? Maacht dat propper! Kanner! Mir haten nëmmen Veloen. Haut huet
jiddereen zwee Autoen…
Mir ware mat Vëloen ausstafféiert an haten den Uerder, d’Grenz zu Däitschland ze bewaachen.
Nëmme mat Luuchten. An der Nuecht vum 9. op den 10. Mee 1940, hu mir Motorsgeräischer
vun der anerer Säit vun der Grenz héieren an ëmmer erëm d’Opfuerderung: „D’Luuchten
aus!“, “Licht aus, Männer. Macht die Lichter aus!“, „Do schéngt eppes an der Loft
ze leien“, duecht ech mir an d’Spannung ass vu Minutt zu Minutt gewuess an der Erwardung
vun deem, wat do nach op eis zoukomme wäert. Tëschent 3 a 4 Auer ass op eemol aus
der Däischtert een Troupeau däitsch Zaldoten opgedaucht, un hirer Spëtzt ee Motorradsfuerer.
Si koumen direkt op eis duergefuer.
Ech si mat menge Komerode roueg stoe bliwwen an hu mat eeschter Stëmm zu deem Däitsche
gesot: „Ech maachen Iech drop opmierksam, dass Dir hei op neutralem Buedem sidd an
ech fuerderen Iech op, dësen neutrale Buedem direkt ze verloossen! Wannechglift.“
Dat war net sou impressionant. Di sinn einfach stoen bliwwen. Dëse Saz war eis virdrun
ëmmer vun eise Virgesetzten agetriichtert ginn, fir de Fall wann déi Däitsch Lëtzebuerg
géngen occupéieren. Dat waren och déi eenzeg Uweisungen, déi mir Zaldoten am Fall
vum däitschen Iwwerfall op Lëtzebuerg kritt haten. Den däitschen Zaldot huet mir dorop
geäntwert: „Das hast du ja schön auswendig gelernt, Franz!“ Zu där Zäit, hunn déi
Däitsch all Fransouse „Franz“ genannt. Mee eis och.
Well mir deemools relativ grouss Schëllerstécker op eise Mäntel haten, huet den Däitsche
mech gefrot: „Wer sind sie überhaupt?“ „Ech sinn Hëllefsgendaarm“, hunn ech him, net
ouni Stolz geäntwert. „Ah so,“, sot hien dunn, „ich dacht, ihr seid alle aus dem Zirkus
Sarrasani!“. Hien huet wéi verréckt gelaacht. Zu engem héije Präis. Am selwechte Moment
ass hien erëm op säi Motorrad geklommen a mat senger Militärkolonn laanscht eis a
Richtung Mëtt vum Land gefuer. Et hat iwwerhaapt kee Sënn, si iergendwéi um Weiderfueren
ze hënneren.
224Untertitel
225Was ist denn hier los? Macht das sauber! Ihr Kinder! Wir hatten nur Fahrräder. Heute
hat jeder zwei Autos.
Wir waren damals mit Fahrrädern ausgerüstet und hatten den Befehl, die Grenze zu
Deutschland zu bewachen. Nur mit Lichtern. In der Nacht vom 9. auf den 10. Mai 1940
hörten wir Motorengeräusche von jenseits der Grenze und immer wieder die Aufforderung
„Licht aus!“, „Licht aus, Männer. Macht die Lichter aus!“, „Offensichtlich braut sich
da etwas zusammen“, dachte ich, und die Spannung wuchs von Minute zu Minute in Erwartung
dessen, was da auf uns zukommen würde. Zwischen drei und vier Uhr morgens tauchte
plötzlich eine Gruppe deutscher Soldaten mit einem Motorradfahrer an der Spitze aus
der Dunkelheit auf und kam direkt auf uns zu. Ich blieb mit meinem Kameraden ruhig
stehen und sagte: „Ich mache Sie darauf aufmerksam, dass Sie sich hier auf neutralem
luxemburgischen Boden befinden“ - und da haben alle deutschen Soldaten schon gelacht
– „und ich fordere Sie auf, diesen neutralen Boden sofort zu verlassen! Bitte!“ Das
war jetzt nicht so einschüchternd. Sie sind einfach stehen geblieben. Diesen Satz
hatten uns unsere Vorgesetzten vorher immer wieder eingetrichtert, für den Fall, dass
die Deutschen Luxemburg besetzen sollten. Das war auch fast die einzige Anweisung,
die wir Soldaten für den Fall eines deutschen Einmarsches in Luxemburg erhalten hatten.
Der deutsche Soldat antwortete mir: „Das hast du gut auswendig gelernt, Franz!“ Damals
nannten die Deutschen alle Franzosen „Franz“.
Da wir damals relativ große Epauletten an unseren Mänteln trugen, fragte mich der
Deutsche: „Wer bist du eigentlich?“, „Ich bin Hilfsgendarm“, antwortete ich nicht
ohne Stolz. „Ach so“, fuhr er fort, „ich dachte, Ihr wärt vom Zirkus Sarrasani!“ Er
lachte wie verrückt. Zu einem hohen Preis. Im selben Augenblick stieg er wieder auf
sein Motorrad und die Militärkolonne, die ihm folgte, fuhr an uns vorbei ins Landesinnere.
Es war sinnlos, sie irgendwie an der Weiterfahrt zu hindern.
226Qu’est-ce que vous faites ici ? Nettoyez ça ! Vous les enfants ! Nous n’avions que
des vélos. Aujourd'hui, tout le monde a deux voitures.
A l’époque, nous étions équipés de vélos et nous avions pour ordre de surveiller
la frontière de l’Allemagne. Uniquement avec des lumières. Dans la nuit du 9 au 10
mai 1940, nous avons entendu des bruits de moteur venant de l’autre côté de la frontière
et l’ordre répété « d’éteindre les lumières », « Licht aus, Männer. Macht die Lichter
aus! », « Visiblement, quelque chose se prépare là-bas », me suis-je dit, et la tension
augmentait de minute en minute dans l’attente de ce qui allait nous tomber dessus.
Entre 3 et 4 heures, un groupe de soldats allemands, avec un motard à leur tête, a
soudain surgi de l’obscurité et s’est dirigé tout droit vers nous. Je m’arrêtai calmement
avec mon camarade et dis d’une voix sérieuse à l’Allemand: « Je vous fais remarquer
que vous vous trouvez ici sur le sol neutre luxembourgeois » - et là, tous les soldats
allemands riaient déjà – « et je vous demande de quitter immédiatement ce sol neutre…
S’il-vous-plaît ». Ce n’était pas si intimidant. Ils n’ont pas bougé.
Cette phrase nous avait été répétée à maintes reprises auparavant par nos supérieurs,
au cas où les Allemands occupaient le Luxembourg. C’étaient d’ailleurs presque les
seules instructions que nous, les soldats, avions reçues en cas d’invasion allemande
du Luxembourg. Le soldat allemand m’a alors répondu : « Tu as bien appris ça, Franz
! » En ce temps-là, les Allemands appelaient tous les Français « Franz ». Mais nous
aussi.
Comme nous portions à cette époque des épaulettes relativement grandes sur nos manteaux,
l’Allemand m’a demandé : « Qui es-tu au juste ? ». « Je suis gendarme adjoint », lui
ai-je répondu non sans fierté. « Ah bon, » poursuivit-il « Je croyais que vous veniez
du cirque Sarrasani ! » Il a ri comme un fou. A un prix élevé. Au même moment, il
remonta sur sa moto et la colonne militaire qui le suivait nous dépassa en direction
de l’intérieur du pays. Il ne servait absolument à rien de les empêcher d’une manière
ou d’une autre de poursuivre leur route.
227Enkelin
War dat zu där Zäit wou’s du an der Formatioun fir Douanier waars?
228Untertitel
229War das zur Zeit deiner Ausbildung zum Zollbeamten?
230C’était pendant la période où tu suivais la formation de douanier ?
231Zwangsrekrutierter
1939 sinn ech an d’Lëtzebuerger Arméi gaangen, fir eng Ausbildung als Douanier ze
man.
Der Zwangsrekrutierte zeigt seiner Enkelin einige Fotos. Darunter ein Foto, das vier
Särge zeigt, die von einer Fahne mit einem riesigen Hakenkreuz bedeckt sind:
Hei, dat sinn ech.
Sou koum et, dass ech den 10. Mee 1940, op deem Dag, wou déi Däitsch eist Land iwwerfall
hunn, Déngscht als Hëllefsgendarm um sougenannte „Scheierbierg“ an der Géigend vu
Rëmerschen hat.Et goufe ganz, ganz vill jonk Männer zwangsrekrutéiert. Vill koumen
der och net méi zeréck. Obwuel et scho schlëmm genuch war, dass dës véier Komeroden
hiert jonkt Liewen an enger däitscher Uniform hu misste loossen, goufen hir Doudelueden
dann och nach mat dem nationalsozialisteschen Hakekräiz iwwerdeckt.
Ech muss zougi Kand, dass ech iwwer meng Erliefnisser am Krich laang net geschwat
hunn a wéi vill anerer no mengen Erliefnisser un der Front bal gefillslos gouf. Och
wann ee Frënd gefall war, huet ee keng Gefiller méi gewisen; de Krich hat ons komplett
verännert. Et hat een esou vill Doudeger gesinn, dass een total ofgestompt war a Gefiller
wéi aus Steen hat.
Deeglaang si mir just nach marschéiert. All Owend hu fanatesch Zaldoten Haiser a Brand
gestach: ‚die Russen, die Ukrainer, die Bellarussen und die Polen sollen nur noch
verbrannte Erde vorfinden‘. Mir hunn déi aarm Leit Leed gedoen, ech gesinn haut nach
déi Fraen, déi hir kleng Kanner op den Ärm haten an aus hire brennenden Haiser gejot
goufen. Wochelaang si mir duerch brennend Dierfer gefuer. Ëmmer dee selwechten Zenario.
Nach laang Joren nom Krich sinn ech oft nuets waakreg ginn, well ech erëm un der Front
bei all deenen Doudege war. Esouguer haut kënnt dat nach heiansdo vir. Ech hoffe just,
dass ni méi ee Krich wäert ausbriechen, well Krich ass dat Grausaamst…
232Untertitel
2331939 ging ich zum luxemburgischen Armeekorps, um eine Ausbildung als Zollbeamter zu
machen.
Hier, das bin ich.
So kam es dann, dass ich am 10. Mai 1940, dem Tag als die Deutschen unser Land überfielen,
als Hilfsgendarm im sogenannten „Scheierbierg“ in der Gegend von Remerschen Dienst
hatte.
Sehr viele junge Männer wurden zwangsrekrutiert. Viele kehrten auch nicht mehr zurück.
War es schon schlimm genug, dass diese vier Kameraden ihr junges Leben in deutscher
Uniform lassen mussten, so wurden ihre Särge auch noch mit dem nationalistischen Hakenkreuz
beschmiert.
Ich muss gestehen, Kind, dass ich über meine Kriegserlebnisse lange geschwiegen habe
und wie viele andere nach den Erlebnissen an der Front fast gefühllos geworden war.
Selbst wenn ein Freund gefallen war, zeigte man keine Gefühle mehr; der Krieg hatte
uns völlig verändert. Man hatte so viele Tote gesehen, dass man völlig abgestumpft
war und Gefühle wie aus Stein hatte. Tagsüber marschierten wir nur. Jeden Abend zündeten
fanatische Soldaten Häuser an: Russen, Ukrainer, Weißrussen und Polen sollten nur
verbrannte Erde vorfinden. Mir taten die armen Menschen leid, und ich sehe noch heute
die Frauen, die mit ihren kleinen Kindern auf dem Arm aus ihren brennenden Häusern
gejagt wurden. Wochenlang sind wir durch brennende Dörfer gefahren. Immer wieder das
gleiche Szenario.
Noch viele Jahre nach dem Krieg wachte ich nachts oft auf, weil ich mich zwischen
all den Toten an der Front wiederfand. Auch heute passiert mir das noch manchmal.
Ich hoffe nur, dass nie wieder ein Krieg ausbricht, denn Krieg ist das Grausamste.
….
234En 1939, je me suis engagé dans le corps d’armée luxembourgeois pour suivre une formation
de douanier.
Ça, c’est moi.
C’est ainsi que le 10 mai 1940, le jour où les Allemands ont envahi notre pays, j’ai
été de service comme gendarme auxiliaire au « Scheierbierg », dans les environs de
Remerschen.
De très nombreux jeunes hommes ont été enrôlés de force. Beaucoup ne sont d’ailleurs
jamais revenus.
Bien que ce soit déjà assez grave que ces quatre camarades aient dû laisser leur
jeune vie dans un uniforme allemand, leurs cercueils ont été recouverts de la croix
gammée nationaliste.
Je dois avouer, enfant, que j’ai longtemps gardé le silence sur mes expériences de
guerre et que, comme beaucoup d’autres, j’étais devenu presque insensible après les
expériences vécues sur le front. Même lorsqu’un ami était tué, on ne montrait plus
aucun sentiment ; la guerre nous avait complètement transformés. On avait vu tellement
de morts que l’on était totalement endurci et que l’on avait des sentiments comme
de la pierre.
Pendant des jours, nous ne faisions que marcher. Chaque soir, des soldats fanatiques
mettaient le feu aux maisons : les Russes, les Ukrainiens, les Biélorusses et les
Polonais ne devaient trouver que de la terre brûlée. J’avais de la peine pour ces
pauvres gens, et je vois aujourd’hui les femmes qui portaient leurs enfants en bas
âge dans leurs bras et qui étaient chassées de leurs maisons en flammes. Pendant des
semaines, nous avons traversé des villages en flammes. Toujours le même scénario.
Bien des années après la guerre, je me réveillais souvent la nuit, car je me retrouvais
au front parmi tous ces morts. Aujourd’hui encore, cela m’arrive parfois. J’espère
seulement qu’aucune guerre n’éclate plus jamais, car la guerre est la chose la plus
cruelle…
235Enkelin
Ass et wouer, dass deng Mamm dech net erkannt huet, wéi’s du erëm zeréck koums?
236Untertitel
237Stimmt es, dass deine Mutter dich nach deiner Rückkehr nicht wiedererkannt hat?
238Est-il vrai que ta mère ne t’a pas reconnu quand tu es revenue ?
239Zwangsrekrutierter
240Jo. Wéi ech bei eist Haus wollt goen, sinn ech menger Mamm begéint. Ech war entsat,
wéi si mech net erëm kannt huet, well ech esou vill Kilo ofgeholl hat an och net méi
esou ausgesinn hunn, wéi am Joer 1941, wéi ech vun doheem hu misse fortgoen. Eréischt
wéi ech si ugeschwat hunn a si a meng Äerm geholl hunn, „Mamm, ech sin et! Ech sinn
doheem, lieweg!“, huet si mech erkannt an ass an Tréinen ausgebrach. Du sinn ech och
eréischt gewuer ginn, dass mäi klenge Brudder, den Emile a Russland ëm d’Liewe komm
ass.
Hunn ech dir gesot, dass ech hei zu Lëtzebuerg am Prisong war?
Nodeem ech e puer Deeg doheem war, sinn ech dunn erëm festgeholl ginn, dës Kéier vu
menge Lëtzebuerger Landsleit, well ech zu menger Zäit an Däitschland Krichsgefaangener
bewaacht hat. Hunn bewaachen missen! Ech gouf op Bour un der Sauer bruecht, an hunn
do missten de ganzen Dag Steng klappen. Wen sinn ech? Adolf? Dat däerfs du ni vergiessen,
Kand! Ech, en Nazi? Ni!
Dëst Mëssverständnes gouf dunn awer schlussendlech no siwe laange Wochen opgekläert,
well an der Tëschenzäit aner Komeroden, déi mat mir an Däitschland am Déngscht waren,
d’Autoritéiten iwwert déi wierklech Ëmstänn informéiert haten. Esou koum ech erëm
fräi a fir mech war dee grujelege Krich dunn zerguttst eriwwer.
241Untertitel
242Ja. Als ich Richtung unseres Wohnhauses ging, begegnete ich meiner Mutter. Zu meinem
Entsetzen erkannte sie mich nicht wieder, denn ich hatte viele Kilo abgenommen und
sah nicht mehr so aus wie 1941, als ich von zu Hause weggehen musste. Erst als ich
sie ansprach und in den Arm nahm, Mutter, ich bin es, ich bin zu Hause, ich lebe,
erkannte sie mich und brach in Tränen aus. Erst jetzt habe ich erfahren, dass mein
jüngerer Bruder Emile in Russland gefallen ist.
Habe ich dir erzählt, dass ich hier in Luxemburg im Gefängnis war?
Einige Tage nach meiner Rückkehr wurde ich erneut verhaftet, diesmal von luxemburgischen
Landsleuten, weil ich während meines Aufenthaltes in Deutschland Kriegsgefangene bewacht
hatte. Bewachen musste!
Ich wurde nach Bour an der Sauer gebracht, wo ich den ganzen Tag Steine klopfen musste.
Wer bin ich? Adolf? Das darfst du nie vergessen, Kind. Ich, ein Nazi? Niemals!
Dieses Missverständnis wurde schließlich nach sieben bitteren Wochen aufgeklärt,
weil in der Zwischenzeit andere Kameraden, die mit mir in Deutschland Dienst taten,
die Behörden über den wahren Sachverhalt informiert hatten. So kam ich wieder frei
und für mich war dieser schreckliche Krieg endgültig vorbei.
243Oui, alors que je me dirigeais vers notre maison, j’ai croisé ma mère. A mon grand
désarroi, celle-ci ne m’a pas reconnu, car j’avais perdu plusieurs kilos et je n’avais
plus le même aspect qu’en 1941, lorsque j’ai dû quitter la maison.
Ce n’est que lorsque je lui ai adressé la parole et que je l’ai prise dans mes bras,
mère, c’est moi ! Je suis à la maison, vivant, qu’elle m’a reconnue et a fondu en
larmes. Ce n’est qu’à ce moment-là que j’ai appris que mon jeune frère Emile était
mort en Russie.
Vous ai-je dit que j’étais en prison ici au Luxembourg ?
Quelques jours après mon retour, je fus à nouveau arrêté, cette fois par des compatriotes
luxembourgeois, car j’avais surveillé des prisonniers de guerre pendant mon séjour
en Allemagne. J’étais obligé.
J’ai été amené à Bour près de la Sûre, où j’ai dû taper des pierres toute la journée.
Qui suis-je ? Adolf ? Tu ne dois jamais oublier ça, mon enfant ? Moi, un nazi ? Jamais
!
Ce malentendu a finalement été résolu après sept semaines amères, car entre-temps,
d’autres camarades qui étaient en service avec moi en Allemagne ont informé les autorités
de la situation réelle. C’est ainsi que j’ai été libéré et que cette terrible guerre
s’est définitivement terminée pour moi.
244Zwangsrekrutierter steht auf und zeigt seiner Enkelin aus dem Fenster:
245Kuck, kuck Kand. Dat maachen di Däitsch esou, fir dat si bei enger däitscher Bombardéiererung
verschount bleiwen. Si riichten een Zonk aus Dänne ronderëm hiert Grondstéck op.
D’Fligeren erkennen dann un den Dännen, dat et een Däitschen ass deen do wunnt.
246Untertitel
247Schau, schau, Kind. Das machen die Deutschen, damit sie bei einem deutschen Bombenangriff verschont bleiben. Sie umzäunen ihr Grundstück mit Tannen. Dass es ein Deutscher ist, erkennen die Bomber an den Tannen.
248Regarde, regarde mon enfant. C’est ce que font les Allemands pour être épargnés en
cas de bombardement allemand. Ils entourent leur terrain de sapins.
Les bombardiers reconnaissent aux sapins qu’il s’agit d’un Allemand.
249Enkelin
Bopi, däin Zonk gesäit jo genau esou aus!
250Untertitel
251Opa, dein Zaun sieht genauso aus!
252Grand-père, mais ta clôture est identique !
253Zwangsrekrutierter
Jo, dai Bopi ass net domm. Wann et en anere Krich gëtt, ass et ouni mech!
254Untertitel
255Ja, dein Großvater ist ja nicht dumm. Wenn es wieder Krieg gibt, dann ohne mich.
256Oui, ton grand-père n’est pas stupide. S’il y a une autre guerre, ce sera sans moi.
257Zwangsrekrutierter geht.
258Chor der giftigen Damen
2591. Dame
Do you think he is telling the truth?
260Untertitel
261Mengs du, hie seet d’Wourecht?
262Glaubst du, dass er die Wahrheit sagt?
263Penses-tu qu’il dit la verité ?
2642. Dame
Who knows?
265Untertitel
266Wie weess?
267Wer weiß das schon?
268Qui sait ?
269Junger Mann setzt sich zu der Enkelin.
270Enkelin
Mäi Grousspapp ass ëmmer nach vum Krich traumatiséiert.
271Untertitel
272Mein Großvater ist immer noch vom Krieg traumatisiert.
273Mon grand-père est encore traumatisé par la guerre.
274Junger Mann
Schwätzt däi Grousspapp Franséisch?
275Untertitel
276Spricht dein Opa Französisch?
277Est-ce que ton grand-père parle français ?
278Enkelin
Nee.
279Untertitel
280Nein.
281Non.
282Junger Mann
Dës Generatioun huet ebe wéinst dem zweete Weltkrich Däitsch geléiert. D’Franséisch
war fort. Déi kënnen grad esou dräi Wieder Franséisch, dass et grad duer geet fir
beim Bäcker eben, mee am Spidol zum Beispill mat deene Fachbegrëffer, wou mir schonn
op Lëtzebuergesch, an der Mammesprooch, iwwerfuerdert sinn a vläicht nach an engem
schlechten Zoustand ass, dat geet einfach net!
Mäi Bopa ass an der Coronapandemie an d’Spidol komm, mir duerfte jo net eran, kee
konnt him hëllefe bei de Sproochebarrièren. Hie kann alt net esou gutt Franséisch
a war nervös, hien huet sech am Spidol wéi gedoon a war och net méi esou kloer am
Kapp. An dunn war et och ganz, ganz schwiereg fir hien seng Gefiller oder Besoinen
auszëdrécken. Wéinst Corona gouf och keen era gelooss, dee fir hien iwwersetze konnt.
Dofir fannen ech et fir déi medezinesch Beruffer problematesch vun deem Phänomen oder
vum Cadeau vun der Méisproochegkeet ze schwätzen, wat ech u sech immens fannen. Et
fillt een sech hëlleflos an einsam, wéi wann een a Portugal géif fueren, wou mir d’Sprooch
guer net kennen an sech do am Spidol verstännege misst, mee d’Léit géifen eis esou
behandelen, wéi wa mir alles géife perfekt verstoen. Dat sinn déi zwou Säite vun der
Medail. Op där anerer Säit hu mir grouss Chancen als Lëtzebuerger, mir kënnen a Frankräich
schaffen, mir kënnen an der Belsch schaffen, mir kënnen an Däitschland schaffen, mir
kënnen an deenen engleschsproochege Länner schaffen. D’Welt steet eis quasi op. Et
ass awer ee ganz grousse Cadeau. Méisproochegkeet zu Lëtzebuerg huet e puer positiv
an e puer negativ Säiten.
283Untertitel
284Diese Generation hat durch den Zweiten Weltkrieg Deutsch gelernt. Das Französische
war weg. Die können so drei Wörter Französisch, dass es beim Bäcker reicht, aber im
Krankenhaus zum Beispiel mit diesen Fachbegriffen, wo man schon in der Muttersprache
Luxemburgisch oft überfordert ist und vielleicht auch noch in einem schlechten Zustand
ist, das geht einfach nicht.
Mein Opa ist in der Coronapandemie ins Krankenhaus gekommen, wir durften halt nicht
rein, niemand konnte ihm helfen bei der Sprachbarriere. Er kann halt nicht so gut
Französisch und war nervös, hat sich im Krankenhaus verletzt und war halt nicht mehr
so klar im Kopf. Und dann war es sehr, sehr schwer für ihn, seine Gefühle oder seine
Bedürfnisse auszudrücken. Wegen Corona haben sie auch niemanden reingelassen, der
für ihn übersetzen konnte. Deshalb finde ich es schwierig, in Bezug auf die medizinischen
Berufe von dem Phänomen oder der Gabe der Mehrsprachigkeit zu sprechen, was ich an
sich ganz toll finde. Man fühlt sich sehr hilflos und einsam, als ob man nach Portugal
geht, wo man die Sprache nicht kennt und sich im Krankenhaus verständigen muss, aber
die Leute behandeln einen, als ob man alles perfekt versteht. Das sind die zwei Seiten
der Medaille. Auf der anderen Seite haben wir als Luxemburger große Chancen, wir können
in Frankreich arbeiten, wir können in Belgien arbeiten, wir können in Deutschland
arbeiten, wir können in den englischsprachigen Ländern arbeiten. Die Welt steht uns
praktisch offen. Das ist doch ein großes Geschenk.
Die Mehrsprachigkeit in Luxemburg hat sowohl positive als auch negative Seiten.
285Cette génération a justement appris l’allemand à cause de la Seconde Guerre mondiale.
Le français avait disparu. Ils connaissent quelques trois mots de français, ça suffit
pour la boulangerie, mais à l’hôpital, par exemple, avec ces termes techniques, où
on est déjà souvent dépassé en luxembourgeois, dans sa langue maternelle, et peut-être
encore en mauvais état, ça ne va tout simplement pas.
Mon grand-père a été hospitalisé pendant la pandémie de coronavirus, nous n’avons
pas pu entrer, personne ne pouvait l’aider avec la barrière de la langue. Il ne parle
pas très bien français, il était nerveux, il s’est blessé à l’hôpital et il n’était
plus très clair dans sa tête. Et puis c’était très, très difficile pour lui d’exprimer
ses sentiments ou ses besoins. A cause du Corona, on ne laissait entrer personne qui
aurait pu traduire pour lui.
C’est pourquoi je trouve difficile pour les professions médicales de parler de ce
phénomène ou du cadeau du multilinguisme, que je trouve en soi tout à fait génial.
On se sent très impuissant et seul, comme si on allait au Portugal où on ne connaît
pas du tout la langue et qu’on devait se faire comprendre à l’hôpital, mais que les
gens nous traitaient comme si on comprenait tout parfaitement.
Ce sont les deux faces de la pièce. De l’autre côté, nous avons de grandes chances
en tant que Luxembourgeois, nous pouvons travailler en France, nous pouvons travailler
en Belgique, nous pouvons travailler en Allemagne, nous pouvons travailler dans les
pays anglophones. On progresse dans le monde entier. C’est quand même un très grand
cadeau.
Le multilinguisme au Luxembourg a quelques côtés positifs et quelques côtés négatifs.
286Ihre Nachbarin, die „gemachte Luxemburgerin“ mischt sich ins Gespräch ein:
287Fir eis war kloer ëmmer Däitsch Bezéiungssprooch, ech hunn exklusiv op Däitsch gelies. Esouguer wi ech an d’grouss Schoul gaange sinn, war fir mech Franséisch ëmmer nëmmen eng Schoulsprooch, awer absolut ni eng geschwate Sprooch an ech war ëmmer immens ängschtlech, wann ech mol an de Buttek gaange sinn an ech hätt missten op Franséisch schwätzen. Dann hunn ech éischter de Buttek gewiesselt, wou ech net hu misste Franséisch schwätzen.
288Untertitel
289Auch für uns war Deutsch immer ganz klar die Verkehrssprache. Ich habe ausschließlich auf Deutsch gelesen. Auch als ich in der Oberschule war, war Französisch für mich immer nur eine Schulsprache, aber absolut nie eine gesprochene Sprache und ich hatte immer sehr viel Angst, wenn ich in einen Laden gegangen bin und ich hätte Französisch sprechen müssen. Dann bin ich lieber in ein Geschäft gegangen, in dem ich kein Französisch sprechen musste.
290Pour nous aussi, l’allemand a toujours été clairement la langue des relations, je lisais exclusivement en allemand. Même quand j’allais à la grande école, le français n’était pour moi qu’une langue scolaire, mais absolument jamais une langue parlée, et j’étais toujours très anxieuse quand j’entrais dans un magasin et que j’aurais dû parler français. Alors je changeais plutôt de magasin pour un magasin où je ne devais pas parler français.
291„Die dritte Wohnung“
292Personen: Offizier der Weißen Garde
293Offizier der Weißen Garde
Carai … Ich hätte Satisfaktion verlangt…
294Pause
295Mein Name ist Tolly, Boris Tolly.
296Ich bin ein sogenannter weißer Russe - also kein Rotarmist, keine Angst - kein Kommunist,
ein Kontingentrusse.
Wir haben uns in Wiltz und Mertert-Wasserbillig niedergelassen und waren alle ehemalige
Soldaten. Viele von uns waren hochrangige Militärs, Offiziere der Weißen Garde, die
während der Oktoberrevolution gegen die Bolschewiken gekämpft hatten. Oft blieb uns
nichts anderes übrig, als als ungelernte Arbeiter in Gerbereien oder Bergwerken zu
arbeiten.
Eigentlich bin ich Balte.
Eine Laufbahn bei der Marine wäre naheliegend gewesen, aber viele Mitglieder meiner
Familie dienten bereits in der kaiserlichen Armee. Mein Onkel Nicolas, Nicolas Globa,
war 25 Jahre lang Kämmerer von Zar Nikolaus dem Ersten. Ich wurde kosmopolitisch erzogen,
lernte früh viele Sprachen und studierte Ingenieurwissenschaften in St. Petersburg
und Lüttich.
Am Ende des Bürgerkrieges begann unsere Odyssee… Im November 1920 kündigte unser Oberbefehlshaber
General Pjotr Wrangler, von der Roten Armee mit dem Rücken zum Schwarzen Meer in die
Enge getrieben, die Evakuierung der Krim an. 150.000 Männer, Kinder und Frauen wurden
evakuiert. Einige Tausend von ihnen landeten auf der Halbinsel Gallipoli in einer
dantesken Umgebung – auf den Dardanellen. Die Situation dort wurde unhaltbar, und
einige Gallipolianer erhielten nach internationalen Verhandlungen die Erlaubnis, sich
in Bulgarien niederzulassen. Sie zogen mit Waffen und Gepäck aus, um ihre militärische
Organisation aufrechtzuerhalten. Ihren Lebensunterhalt verdienten sie jedoch als Bergleute
in der Gegend von Pernik oder, wenn es das Schicksal gut mit ihnen meinte, als Grenzwächter
im Königreich Serbien. Ich hatte Glück. Meine damaligen Arbeitgeber, die zu einem
belgischen Stahlkonzern gehörten, boten mir in jenem Jahr eine Stelle als leitender
Ingenieur in den Hochöfen von Rodange an. Andere hatten weniger Glück… Sie mussten
als unqualifizierte Bergarbeiter schuften. Es gab viele Unfälle, einige wurden zu
Berginvaliden … Für manche meiner Landsleute bot sich später eine Perspektive in Paraguay.
Im so genannten Chaco-Krieg gegen Bolivien suchte Paraguay Militärs. Dafür konnte
man die paraguayische Staatsbürgerschaft erhalten. Außerdem bot Paraguay 34 Personen
mit ihren Familien Land an. Für viele meiner Kameraden, die keine monotone Arbeit
gewohnt waren und den sozialen Abstieg nicht verkraften konnten, war das ein verlockendes
Angebot.
Das Abenteuer begann unter der Leitung von Oberst Nicolas Kermanoff. Die luxemburgische
Regierung finanzierte die Reise und stattete die Kameraden mit Jagdwaffen aus…
Auch ich habe mit dem Gedanken gespielt, nach Lateinamerika auszuwandern. Aber ich
hatte meinen Job als leitender Ingenieur und die Verantwortung für meine Familie.
Dort angekommen, haben viele nicht überlebt. Den Krieg schon, aber nicht die schweren
Lebensumstände, die hygienischen Bedingungen, die Krankheiten…
297Untertitel
298Carai … Ech hätt Satisfaktoun gefuerdert…
Mäin Numm ass Tolly, Boris Tolly.
Ech sinn e sougenannte wäisse Russ - kee vun der Rouder Arméi, kee Kommunist - ee
Kontingent Russ.
Mir hunn eis zu Wolz a Mäertert-Waasserbëlleg niddergelooss a waren all Ex-Zaldoten.
Vill vun eis waren héichrangeg Militär, Offizéier vun der wäisser Arméi, déi d’Bolschewiste
wärend der Oktoberrevolutioun bekämpft haten. Mir haten dacks keng aner Wiel wéi d’Aarbecht
als onqualifizéierten Aarbechter an de Gierwereien oder an de Minnen unzehuelen.
Eigentlech sinn ech baltesch. Eng Karriär an der Marinn wier déi offensichtlech Wiel
gewiescht, awer vill Membere vu menger Famill hate schonn an der keeserlecher Arméi
gedéngt. Mäi Monni Nicolas, den Nicolas Globa, war 25 Joer Kammerhärr vum Zar Nikolaus
I. Ech hat eng kosmopolitesch Erzéiung, ech hu vu klengem un vill Sprooche geléiert,
ech hunn een Ingenieursstudium zu Sankt Péitersbuerg a Léck gemaach.
Eis Odyssee huet um Enn vum Biergerkrich ugefaangen … Am November 1920 huet eise
Chefkommandant, de Generol Pjotr Wrangler vun der Rouder Arméi, de Réck zum Schwaarze
Mier, d’Evakuéierung vun der Krim ugekënnegt. 150.000 Männer, Kanner a Fraen goufen
evakuéiert. E puer Dausend vun hinnen sinn an engem Dantesque Kader op der Hallefinsel
Gallipoli geland – Op den Dardanellen.
D’Situatioun do gouf onhaltbar an e puer vun de Gallipolier goufe berechtegt, sech
a Bulgarien no internationale Verhandlungen nidderzeloossen. Si sinn mat Waffen a
Gepäck erausgaangen, fir hir militäresch Organisatioun z’erhalen. Wéi och ëmmer, si
hunn hiere Liewensennerhalt als Minier an der Pernik-Regioun verdéngt oder, wann d’Schicksal
et gutt mat hinnen gemengt huet, als Grenzwiechter am Kinnekräich Serbien.
Ech hat Gléck. Meng fréier Patronen, déi Deel vun engem belsche Stolkonzern waren,
hunn mir dëst Joer d’Positioun vum Chefingenieur an de Rodanger Héichiewe ugebueden.
Aner Komeroden hate manner Chance … si hu missen als onqualifizéierte Minier schaffen.
Et goufe vill Accidenter, e puer goufen Bierginvaliden…
E puer vu menge Landsleit hate spéider eng Perspektiv am Paraguay. Am sougenannte
Chaco-Krich géint Bolivien huet Paraguay no Militärpersonal gesicht. Si konnten d’Nationalitéit
vu Paraguay dofir kréien. Zousätzlech huet Paraguay 34 Leit mat hire Familljen Land
ugebueden.
Dëst war eng lackeleg Offer fir vill vu menge Komeroden, déi déi monoton Aarbecht
net gewinnt waren an de soziale Réckgang net verdroen hunn.
D’Aventure huet ënnert der Leedung vum Colonel Nicolas Kermanoff ugefaangen. D’Lëtzebuerger
Regierung huet d’Rees fir dës Komeroden finanzéiert an se … mat Juegdwaffen equipéiert
…
Ech hunn och mat der Iddi gespillt a Latäinamerika ze emigréieren. Mee ech hat meng
Positioun als Chef Ingenieur a Verantwortung fir meng Famill.
Eemol do ukomm, hunn der vill net iwwerlieft. De Krich, jo, awer net déi schwiereg
Liewensbedingungen, déi hygienesch Bedéngungen, d’Krankheeten…
299Carai … J’aurais exigé la satisfaction …
Mon nom est Tolly, Boris Tolly. Je suis ce qu’on appelle un Russe blanc – pas quelqu’un
de l'Armée rouge, pas un communiste – un Russe du contingent.
Nous nous sommes installés à Wiltz et à Mertert-Wasserbillig et étions exclusivement
d’anciens soldats. Beaucoup d’entre nous étaient des militaires de haut rang, des
officiers de l’armée blanche qui avaient combattu les bolcheviks pendant la Révolution
d’Octobre. Il ne nous restait souvent pas d’autre choix que d’accepter le travail
d’ouvriers non qualifiés dans les tanneries ou les mines.
En fait, je suis Balte. Une carrière dans la marine aurait donc été évidente, mais
de nombreux membres de ma famille ont déjà servi dans l’armée impériale. Mon oncle
Nicolas, Nicolas Globa, a été chambellan du tsar Nicolas 1er pendant 25 ans. J’ai
reçu une éducation cosmopolite, j’ai appris de nombreuses langues dès mon plus jeune
âge, j’ai étudié l’ingénierie à Saint-Pétersbourg et à Liège.
C’est à la fin de la guerre civile que notre odyssée a commencé… En novembre 1920,
notre commandant en chef, le général Piotr Wrangler, acculé par l’Armée rouge, le
dos tourné à la mer Noire, a annoncé l’évacuation de la Crimée. 150 000 hommes, enfants
et femmes ont été évacués. Quelques milliers d’entre eux ont débarqué dans un environnement
dantesque sur la péninsule de Gallipoli-Dardanelles.
La situation y devenait intenable et certains des Gallipoliens ont été autorisés
à s’installer en Bulgarie après des négociations internationales. Ils partirent avec
armes et bagages pour maintenir leur organisation militaire. Ils gagnaient toutefois
leur vie comme mineurs dans la région de Pernik ou, lorsque le destin leur souriait,
comme gardes-frontières dans le royaume de Serbie.
J’ai eu de la chance. Mes anciens employeurs, qui faisaient partie d’un groupe sidérurgique
belge, m’ont proposé cette année-là le poste d’ingénieur en chef dans les hauts fourneaux
de Rodange.
D’autres camarades ont eu moins de chance… Ils ont dû trimer comme mineurs non qualifiés.
Il y eut beaucoup d’accidents, certains devinrent des invalides de la mine … Pour
certains de mes compatriotes, une perspective s’est offerte plus tard au Paraguay.
Lors de la guerre du Chaco contre la Bolivie, le Paraguay a cherché des militaires.
On pouvait obtenir la nationalité paraguayenne en échange. En outre, le Paraguay a
offert des terres à 34 personnes, avec leur famille.
C’était une offre alléchante pour beaucoup de mes camarades qui n’étaient pas habitués
à un travail monotone et qui ne supportaient pas le déclassement social.
L’aventure a commencé sous la direction du colonel Nicolas Kermanoff. Le gouvernement
luxembourgeois a financé le voyage de ces camarades et les a équipés … d’armes de
chasse …
Moi aussi, j’ai songé à émigrer en Amérique latine. Mais j’avais mon poste d’ingénieur
en chef et la responsabilité de ma famille.
Une fois sur place, beaucoup n’ont pas survécu. La guerre oui, mais pas les conditions
de vie difficiles, les conditions d'hygiène, les maladies…
300Die „gemachte Luxemburgerin” nimmt die Zuschauer mit zum nächsten Schauplatz. Dabei erzählt sie:
Usech ass kaum jeemols een, deen, äh, seet, ech hätt en Accent an ob der Arbecht an
der Psychiatrie, et waren ëmmer exklusiv psychotesch Patienten – net all – awer dat
waren déi, di bemol mech ugekuckt hunn an mir gesoot hunn: „Du bass kee Lëtzebuerger.“
An do hunn ech och geduecht, u wat mierken se et? Ech wees et net. Mais t’sinn 2 klassesch
Feeler. Och wann ech d’Theorie kennen, ech awer an der Praxis, ähm, nom Gefill maan
a mäin Gefill ass mindestens 50% falsch. Also dat ass di Saach: „een, zwee“, „eng,
zwou“, weiblech, männlech. Ech kennen d’Reegel, awer ech soen „eng“ oder „zwou“ esou
wi ech et spontan fillen an t’ass eben oft falsch. An t’ass an deenen Momenter, wou
ech giff mengen, dass di Patienten irgendwou gespuert hunn; si héiere keen Accent,
awer dass ech Feeler maachen, also fir e reale Stack-Lëtzebuerger.
Fragt das Publikum
Sidd Dir en realen Stack. Letzebuerger? An Dir?
301Untertitel
302An sich hat es kaum jemanden gegeben, der sagte, ich habe einen Akzent. Als ich in
der Psychiatrie gearbeitet habe, waren es immer ausschließlich psychotische Patienten –
nicht alle – aber das waren die, die mich auf einmal angeschaut haben und gesagt haben:
„Du bist keine Luxemburgerin“. Und da habe ich auch gedacht, woran merken die das?
Ich weiß es nicht. Aber das ist ein klassischer Fehler. Auch wenn ich die Theorie
kenne, aber in der Praxis mache ich es nach meinem Gefühl und mein Gefühl ist mindestens
zu 50 % falsch. Also, das ist die Sache: „een, zwee“ (ein, zwei), „eng, zwou“ (eine,
zwei), weiblich, männlich.
Ich kenne die Regel, aber ich sage „eng“ oder „zwou“, wie ich es spontan empfinde,
und das ist eben oft falsch. Und in diesen Momenten glaube ich, dass die Patienten
irgendwo gespürt haben, sie hören keinen Akzent, aber ich mache Fehler, die echte
Luxemburger nicht machen.
Sind Sie ein echter Luxemburger? Und Sie?
303En soi, il n’y a pratiquement eu personne pour dire que j’avais un accent. Dans mon
travail en psychiatrie, il y avait toujours exclusivement des patients psychotiques
– pas tous – mais c’étaient ceux qui me regardaient tout d’un coup en disant : « Tu
n’es pas luxembourgeoise ». Et là, je me suis aussi dit : comment le remarquent-ils
? Je ne le sais pas. Mais ce sont deux erreurs classiques. Même si je connais la théorie,
je le fais cependant dans la pratique selon mon sentiment et mon sentiment est au
moins à 50% faux.
Donc, voilà le truc : « een, zwee » (un, deux), « eng, zwou » (un, deux), féminin,
masculin. Je connais la règle, mais je dis « eng » (un) ou « zwou » (deux) comme je
le ressens spontanément et c’est justement souvent faux. Et c’est dans ces moments-là
que je pense que les patients ont senti quelque part ; ils n’entendent pas l’accent,
mais je fais des erreurs qui n’existent pas pour les vrais Luxembourgeois.
Qui d’entre-vous est un vrai luxembourgeois de souche ?
304Die Darstellerin bricht mit der Illusion des Spiels:
305Also ech, Fabienne, sinn och kee reale Stacklëtzebuerger. Ech sinn zwar zu Lëtzebuerg
gebuer, mee ech sinn an Däitschland grouss ginn. Main Papp, dee kennt aus Norddäitschland
a meng Mamm, si ass vill manner Lëtzebuerger wi, ech ëmmer geduecht hunn. An, jo ech
mengen dat huet domat ze dinn, dat ech mech och ganz oft heimatlos fillen…
Jil, wéi ass dat bei dir?
306Untertitel
307Also ich, Fabienne, bin auch keine echte Luxemburgerin. Ich bin zwar in Luxemburg
geboren, aber in Deutschland aufgewachsen. Mein Vater kommt aus Norddeutschland und
meine Mutter ist viel weniger Luxemburgerin, als ich immer dachte. Ja, und ich glaube,
das hat damit zu tun, dass ich mich auch oft heimatlos fühle.
Jil, wie ist das bei dir?
308Eh bien, moi, Fabienne, je ne suis pas non plus une vraie Luxembourgeoise. Je suis
née au Luxembourg mais j’ai grandi en Allemagne. Mon père vient du nord de l’Allemagne
et ma mère est beaucoup moins luxembourgeoise que je ne l’ai toujours pensé. Oui,
et je pense que cela a à voir avec le fait que je me sens souvent sans abri moi aussi.
Jil, qui est-ce avec toi ?
309Schauspielerin (Darstellerin der Enkelin)
Anscheinend sinn ech eng Seelenheet, ech sinn Stacklëtzebuerger. Mee ech kann mech
identifizeieren mat deem, wats du sees mat Heemechtlosegkeet. Ech hun irgendwéi d’Impressioun
gehat, wi wann ech emmer e bessen falsch hei wär. Ech sinn virun 13 Joer fort geplennert
op Wien, elo wunnen ech do. Mee trotzdem ech hunn ëmmer dat Gefill nach net richteg
ukomm ze sinn.
310Untertitel
311Anscheinend bin ich eine Seltenheit, eine echte Luxemburgerin. Aber ich kann mich mit dem Gefühl der Heimatlosigkeit identifizieren. Ich hatte immer das Gefühl, dass ich hier ein bisschen fehl am Platz bin. Dann bin ich vor 13 Jahren nach Wien gezogen und lebe jetzt dort. Und trotzdem habe ich immer noch das Gefühl, nicht richtig angekommen zu sein.
312Apparemment je suis une rareté, car je suis complètement Luxembourgeoise. Mais je peux m’identifier au sentiment d’itinérance. J’ai toujours eu le sentiment que je n’étais pas à ma place ici. J’ai ensuite déménagé à Vienne il y a 13 ans et j’y vis maintenant. Et pourtant j’ai toujours le sentiment que je ne suis pas encore vraiment arrivée.
313Darstellerin der „gemachten Luxemburgerin“
Und bei dir, Nickel?
314Untertitel
315An bei dir, Nickel?
316Et chez toi, Nickel ?
317Schauspieler (Darsteller des Zwangsrekrutierten und des Offiziers der Weißen Garde)
Ech? Ech sinn ee Preiss. Also, ich wohne ja schon seit 15 Jahren hier, ich gehöre
ein bisschen dazu, das ist auch gut, das fühlt sich auch gut an, aber auf der anderen
Seite bleibe ich auch immer der Deutsche.
318Untertitel
319Ma, ech wunnen eigentlech 15 Joer hei, ech sinn e bëssen Deel dovun, dat ass och gutt, et fillt sech gutt un, mee op der anerer Säit wäert ech ëmmer deen Däitsche sinn.
320Eh bien, ça fait 15 ans que j’habite ici, j’en fais un peu partie, c’est bien aussi, ça fait du bien, mais d’un autre côté je resterais toujours allemand.
321Die „gemachte Luxemburgerin”
Sou wi ech emmer den Hollänner am Duerf bleiwen. Jo, mee ech maachen eben Feeler,
awer keng Ahnung, wann een mech ze vill dacks verbessert, dann halen ech eben op mat
schwätzen.
Kommt mat!
322Untertitel
323So wie ich immer die Holländerin im Dorf bleibe. Ja, ich mache eben Fehler, aber,
keine Ahnung, wenn man mich zu viel verbessert, dann sage ich eben nichts mehr.
Kommen Sie mit!
324Tout comme je reste toujours la Hollandaise du village. Oui, je fais juste des fautes,
mais je ne sais pas, si on me corrige constamment, alors je ne dirai plus rien.
Suivez-moi !
5. Szene
325All Fro ass eng Äntwert wäert.
Jede Frage verdient eine Antwort.
Chaque question mérite une réponse.
326Der Ort: Villerupt
Personen: Einzelgängerin, Bürgermeister, Besucherin, die „gemachte Luxemburgerin“
327Einzelgängerin
Kommt aus der Ferne, nähert sich dem Publikum:
Je suis très indépendante. En tant que jeune fille j’aimais faire de l’autostop.
Je crois … quoi qu’il n’y avait pas mal de gens qui faisaient du stop à mon époque,
mais des filles toutes seules, je ne suis pas sûre, de Villerupt… peut-être qu’il
y en a eu, je ne connaissais pas tout le monde non plus. Mais, … actuellement encore,
moi je fais beaucoup toute seule. Déjà je me dis, au moins je fais ce que je veux.
Si on attend quelqu’un pour faire quelque chose, on peut attendre longtemps. Parfois,
… lors de sorties culturelles, il faut que la personne soit en équation, si c’est
pour traîner un boulet… Alors je sais que toutes mes sorties, musées, … je suis souvent
seule.
Je dis toujours, ce sont des plaisirs solitaires. J’avais un ami, … enfin … mon compagnon,
on n’habitait pas ensemble, je suis quand même très indépendante. Alors on avait…
quand on faisait des sorties on était vraiment sur la même longueur d’ondes et retrouver
cette qualité de compagnonnage ce n’est pas évident… de compagnonnage ou amicale ce
n’est pas évident.
Voilà pourquoi … je préfère être seule.
328Untertitel
329Ich bin sehr unabhängig. Als Mädchen bin ich gerne getrampt.
Ich glaube … obwohl es zu meiner Zeit ziemlich viele Leute gab, die getrampt sind,
aber ein Mädchen allein, ich bin mir nicht sicher, aus Villerupt … vielleicht gab
es welche, ich kannte auch nicht alle. Aber … selbst jetzt mache ich viele Dinge alleine.
Ich sage mir, wenigstens kann ich tun, was ich will. Wenn Sie auf jemanden warten,
um etwas zu tun, können Sie lange warten. Manchmal… bei Kulturausflügen, wenn eine
Person dabei ist, muss man auf einer Wellenlänge sein, sonst ist es, als hätte man
einen Klotz am Bein…
Dann weiß ich, dass ich bei all meinen Ausflügen, Museen … am liebsten allein bin.
Ich sage immer, es ist ein einsames Vergnügen. Ich hatte früher einen Freund… Na
ja, … meinen Lebensgefährten, wir haben nicht zusammen gewohnt, ich bin sehr unabhängig.
Also wir hatten … wenn wir ausgegangen sind, waren wir wirklich auf einer Wellenlänge,
und es ist nicht leicht, diese Qualität der Kameradschaft wieder zu finden.
Aber lieber… Ich bin lieber allein.
330Ech sinn ganz onofhängeg. Wéi ech e Meedchen war, hunn ech gär getrampt.
Ech mengen… obwuel dat zu menger Zait relativ vill Leit gemaach hun, mee ee Meedchen
alleng, do sinn ech net sécher, vu Villerupt..vläicht waren et der, ech hu se och
net all kannt. Mee, … och elo maachen ech vill Saachen alleng. Ech soen mir: op d’mannst
kann ech maachen, wat ech wëll. Wanns de op een waarts, fir eppes ze maachen, dann
kanns de laang waarden. Heiansdo … op kulturellen Ausflich, wann eng Persoun mat geet,
da muss se déi selwecht Wäerter an Iddien deelen, soss ass et wéi eng Klett um Been
… Ma, ech weess datt ech op all mengen Sortien, Muséeën, … sinn ech dacks alleng.
Ech soen ëmmer, dat sinn einsam Amusementer. Ech hat e Frënd virun, gutt … mai Partner,
mir hunn net zesummen gelieft, ech sinn jo ganz onofhängeg. Also hu mir … wéi mir
erausgaange sinn, ware mir wierklech op der selwechter Wellenlängt, an déi Qualitéit
vun der Kameradschaft erëm ze fannen ass net einfach.
Dowéint sin ech léiwer alleng.
331Bürgermeister
kommt von der anderen Seite:
Je m’appelle Jean-Marie Piermantier, j’ai soixante-dix ans et je suis retraité de
la sidérurgie luxembourgeoise. Je suis né le 15 Août 1952 à Hussigny-Godbrange, petite
commune frontalière française, située à 5km de Differdange. Je suis de nationalité
française mais mes parents étaient d’origine étrangère. Mon père était Luxembourgeois
et ma mère Italienne. Mon père est devenu français à l’âge de 6 ans lorsqu’il a été
scolarisé en 1930. Ma mère est devenue française par le mariage en 1948. Je suis marié,
j’ai 2 enfants, mon aîne est décédé il y a 4 ans, et j’ai 3 petits-enfants qui me
donnent de bonheur.
Je suis élu conseiller municipal de ma commune depuis 1989, adjoint au maire en charge
des affaires sociales de 1998 à 2001, adjoint aux travaux et à l’urbanisme depuis
2001 et maire adjoint de Hussigny-Godbrange depuis 2014. Depuis juillet 2020, je suis
conseillé délégué à la communauté de commune du Grand Longwy, en charge de la mutualisation.
332Untertitel
333Mein Name ist Jean-Marie Piermantier, ich bin 70 Jahre alt und ging von der Luxemburger
Stahlindustrie aus in Rente. Ich wurde am 15. August 1952 in Hussigny-Godbrange geboren,
einer kleinen französischen Gemeinde an der Grenze, 5 km von Differdange entfernt.
Ich habe die französische Staatsangehörigkeit, aber meine Eltern waren ausländischer
Herkunft. Mein Vater war Luxemburger, meine Mutter Italienerin. Mein Vater wurde im
Alter von 6 Jahren, als er 1930 in die Schule kam, Franzose. Meine Mutter hat durch
ihre Heirat 1948 die französische Staatsbürgerschaft erhalten.
Ich bin verheiratet, habe zwei Kinder, wobei meine Älteste vor 4 Jahren gestorben
ist, und drei Enkelkinder, die mich sehr glücklich machen.
Ich bin seit 1998 gewählter Gemeinderat in meiner Gemeinde, von 1998 bis 2001 Beigeordneter
und Sozialdezernent, seit 2001 Beigeordneter für Bau und Stadtplanung und seit 2014
stellvertretender Bürgermeister von Hussigny-Godbrange.
Seit Juli 2020 bin ich delegierter Gemeindevertreter der Gemeinde des Longwy-Beckens
und zuständig für Vergemeinschaftung.
334Mäin Numm ass Jean-Marie Piermantier, ech hunn 70 Joer a sinn aus der Lëtzebuerger
Stolindustrie pensionéiert. Ech sinn de 15. August 1952 zu Hussigny-Godbrange gebuer,
enger klenger franséischer Gemeng op der Grenz, 5 km vun Déifferdeng. Ech hu d’franséisch
Nationalitéit, mee meng Elteren haten auslännesch Ofstamung. Mäi Papp war Lëtzebuerger
a meng Mamm Italienerin. Mäi Papp ass mat 6 Joer Fransous ginn, wéi hien 1930 an der
Schoul ugefaang huet. Meng Mamm krut d’franséisch Nationalitéit duerch hiert Bestiednis
1948. Ech si bestued, Papp vun 2 Kanner, main Eelst ass virun 4 Joer gestuerwen an
ech hunn 3 Enkelkanner, di mech mat Gléck fellen.
Ech sinn zenter 1998 gewielte Conseiller an menger Gemeng, baigeuerdnete Buergermeeschter
a verantwortlech fir sozial Ugeléeenheeten vun 1998 bis 2001, zenter 2001 Baigeurdnete
fir Bauwiesen an Stadplanung a stellvertriedende Buergermeeschter vun Hussigny-Godbrange
sait 2014. Zenter Juli 2020 sinn ech delegéierte Gemengevertrieder fir d’Gemeng aus
dem Longwy-Basseng an zoustänneg fir Communitariséierung.
335Besucherin
kommt von der dritten Seite:
Es irgendwie auf die andere Seite der Grenze zu schaffen.
Es irgendwie zu schaffen, ja, also irgendwie das nötige Gehalt zu erreichen, um sich
ein Leben dort leisten zu können. Ja, auf der anderen Seite fragt man sich halt auch
oft, ob man es halt will, also ich spiele schon auch oft mit dem Gedanken, ob das
halt eine gute Region ist, um sich hier zu installieren, weil wir noch nicht so lange
da sind. Und es ist, es wird schwierig, ja also, selbst wenn man nicht in Frankreich
auf Dauer bleiben möchte, aber wenn man halt auf die andere Seite der Grenze möchte
nach Luxemburg, dann wird das finanziell ein sehr teures Spiel für jemanden, der dort
keine Wurzeln hat, also sprich kein Erbe in Aussicht hat oder irgendwie und ja, ich
frage mich manchmal, ob das nicht ein Teufelskreis ist. Und dann fragt man sich natürlich,
was mache ich hier? Ja! Wo war ich? Achso ja, Luxemburg.
Luxemburg ist irgendwie so ein Ort, den man sich nicht leisten kann und wo man aber
gerne ist, wo man die Infrastruktur auch schätzt, ja, also Spielplätze, keine Ahnung.
Auch die Stadt Esch zum Beispiel. Wir gehen gerne dort einkaufen und so und Frankreich
ist auf der anderen Seite der Ort, wo man leben darf. Für uns wäre es echt wirklich
ein absoluter Traumort, um dort zu wohnen, also wir mögen Esch beide total gerne und
ich also, wenn ich es mir aussuchen könnte, würde ich auf jeden Fall in Esch wohnen.
Ein absoluter Traumort.
336Untertitel
337Fir iergendwéi op déi aner Säit vun der Grenz ze kommen.
Fir et iergendwéi ze packen, jo, iergendwéi dat néidegt Gehalt ze verdéngen fir sech
do e Liewen leeschten ze kënnen. Jo, op der anerer Säit freet een sech dacks ob een
dat wëllt, also ech spillen dacks mat der Iddi ob dat eng gutt Regioun ass fir sech
hei ze installéieren, well mir sinn nach net esou laang do. An et wäert schwiereg
ginn, jo, och wann een net permanent a Frankräich wëllt bleiwen, mä wann een wëllt
op der anerer Säit vun der Grenz, op Lëtzebuerg goen, gëtt et finanziell e ganz deiert
Spill fir, een deen do keng Wuerzelen huet d.h., keng Perspektiv op eng Ierfschaft
oder iergendwéi an jo, ech froe mech heiansdo op dat net en Daiwelskrees ass. An da
freet een sech natierlech, wat maachen ech hei?
Lëtzebuerg ass iergendwéi eng Plaz, déi een sech net leeschte kann, mä wou ee gären
ass, wou een och d'Infrastruktur schätzt, jo, Spillplazen, keng Ahnung. D’Stad Esch
zum Beispill. Mir gi gären do akafen oder sou a Frankräich op der anerer Säit ass,
wou een däerf wunnen.
Fir eis wier dat wierklech wierklech eng absolut Dramplaz fir ze wunnen, also et
gefällt eis allebéid immens gutt an Esch, wann ech kéint wielen, géif ech definitiv
zu Esch wunnen. Eng absolut Dram Plaz.
338Réussir à passer de l’autre côté de la frontière d’une manière ou d’une autre.
Réussir d’une manière ou d’une autre, oui, alors atteindre le salaire nécessaire
pour pouvoir se payer une vie là-bas. Oui, mais d’un autre côté, on se demande souvent
si on le veut, donc je me demande souvent si c’est une bonne région pour s’installer
ici, parce que nous ne sommes pas là depuis longtemps. Et c’est difficile, oui, même
si on ne veut pas rester en France à long terme, mais si on veut aller de l’autre
côté de la frontière, au Luxembourg, ça devient un jeu très coûteux financièrement
pour quelqu’un qui n’a pas de racines là-bas, c’est-à-dire qui n’a pas d’héritage
en vue ou quelque chose comme ça, et oui, je me demande parfois si ce n’est pas un
cercle vicieux. Et puis on se demande bien sûr qu’est-ce que je fais ici ?
Le Luxembourg est en quelque sorte un endroit que l’on ne peut pas se payer, mais
où l’on aime être, où l’on apprécie l’infrastructure, donc les terrains de jeux, je
ne sais pas. La ville d’Esch aussi, par exemple. Nous aimons y faire nos courses et
tout, et la France est de l’autre côté l’endroit où l’on peut vivre.
Pour nous, ce serait vraiment un endroit de rêve pour y vivre, donc nous aimons tous
les deux beaucoup Esch, et moi alors, si je pouvais choisir, j’habiterais certainement
à Esch. C’est absolument un endroit de rêve.
339Bürgermeister
340Bon le phénomène luxembourgeois. Au début, les gens étaient un peu méfiants quand
même… Moi personnellement je n’ai pas eu le choix…
C’est dans les années 80 que le Luxembourg commença massivement à faire appel à la
main-d’œuvre française.
Alors que les bassins miniers et sidérurgiques lorrains fermaient leurs usines les
uns derrières les autres, laissant des Dizaines de milliers d’ouvriers sans emploi,
beaucoup n’ont pas hésité à franchir la frontière et venir travailler principalement
dans les usines de l’Arbed, ou, pour le même travail on leur proposait le double de
salaire. Il faut savoir qu’à cette époque, le 14 du mois, nous recevions l’acompte
sur sa paye du mois en cours. Cet acompte représentait environ 50% de notre salaire
mensuel, le reste arrivant en fin de mois. Nombreux sont les nouveaux frontaliers
qui n’osaient y croire et qui n’osaient pas toucher à leur paye définitive car l’acompte
représentait déjà plus que leur salaire français, et ils pensaient que c’était une
erreur.
341Untertitel
342Nun, das Luxemburger Phänomen. Am Anfang waren die Leute doch etwas zögerlich… ich
persönlich hatte keine Wahl.
Es war in den 80er Jahren, als Luxemburg begann massiv französische Arbeitskräfte
anzuwerben. Als die Bergwerke und die Stahlindustrie in Lothringen ihre Fabriken nach
und nach schlossen und Zehntausende von Arbeitern arbeitslos wurden, zögerten viele
nicht, über die Grenze zu gehen, um vor allem in den Fabriken von Arbed zu arbeiten,
wo man ihnen für die gleiche Arbeit den doppelten Lohn bot.
Man muss wissen, dass man damals am 14. des Monats einen Lohnvorschuss für den laufenden
Monat erhielt. Dieser Lohnvorschuss betrug ungefähr 50% des Monatslohnes, der Rest
wurde am Monatsende ausbezahlt. Es gab viele neue Grenzgänger, die es nicht zu glauben
wagten und sich nicht trauten, ihren Lohn auszugeben, weil der Lohnvorschuss schon
höher war als ihr französischer Lohn und sie dachten, es sei vielleicht ein Fehler.
343Bon, de Lëtzebuerger Phänomen. Am Ufank hunn d’Leit e bëssen gezéckt… eh… Ech perséinlech
hat kee Choix.
Et war an den 1980er Joren, datt Lëtzebuerg massiv franséisch Aarbechter agestallt
huet.
Wéi d’Biergberäicher an d’Stolindustrie an der Lorraine hier Fabriken een nom aneren
zougemaach hunn, an zéngdausende vun Aarbechter ouni Aarbecht gelooss hunn, hunn der
vill net gezéckt, fir iwwer d’Grenz ze goen fir haaptsächlech an den Arbed Fabriken
ze schaffen, wou se duebel Loun bezuelt kruten. Dir musst wëssen, datt Dir deemools,
de 14. vum Mount, fir dee Mount e Gehaltsvirschlag krut. Dës Lounavance huet ongeféier
50% vum Mountloun ausgemaach, de Rescht gouf um Enn vum Mount bezuelt. Et goufe vill
nei Grenzaarbechter, déi sech net getraut hunn et ze gleewen an sech net getraut hunn,
hire Loun auszeginn, well d’Lounavance scho méi war wéi hire franséische Loun a si
geduecht hunn, et wier e Feeler.
344Aujourd’hui 8000 frontaliers traversent notre commune tous les matins et tous les soirs pour se render au Luxembourg. Le prix de l’immobilier est très fortement augmenté et le mètre carré de terrain constructible devient inabordable.
345Untertitel
346Heute pendeln jeden Morgen und jeden Abend 8000 Grenzgänger über die Grenze unserer kleinen Gemeinde nach Luxemburg. Die Immobilienpreise steigen rasant, und der Quadratmeter Bauland wird immer unerschwinglicher.
3478000 Grenzaarbechter kommen all Moien an Owend iwwer d’Grenz a gin an eiser Gemeng an an aus. De Präis vun den Immobilien ass rapid an d’Luucht gaangen an de Quadratmeter Bauland ass net méi leeschtbar.
348De nombreuses familles travaillant au Luxembourg, en particulier d’origine portugaise, viennent de plus en plus s’installer dans nos communes frontalières françaises avec tous les problèmes que cela entraîne. Parfois les enfants ne parlent pas un mot de français. Ils viennent à l’école ici, mais on n’a pas les moyens de les aider et les enseignants sont dépassés. L’éducation nationale en France ne nous met pas à disposition un instituteur ou un maître d’école pour s’occuper uniquement de ces enfants portugais qui ne parlent pas un mot de francais.
349Untertitel
350Viele Familien, die in Luxemburg arbeiten, vor allem portugiesischer Herkunft, lassen
sich zunehmend in unseren französischen Grenzgemeinden nieder, mit allen Problemen,
die dies mit sich bringt. Manchmal sprechen die Kinder kein Wort Französisch.
Sie gehen hier zur Schule, aber wir haben nicht die Mittel, um ihnen zu helfen, und
die Lehrer sind überfordert. Das französische Bildungsministerium stellt uns keinen
Lehrer oder Aushilfslehrer zur Verfügung, der sich ausschließlich um diese portugiesischen
Kinder kümmert, die kein Wort Französisch können.
351Vill Famillen, déi zu Lëtzebuerg schaffen, haaptsächlech vu portugiesescher Ofstamung, plënneren ëmmer méi an eis franséisch Grenzgemengen, mat alle Problemer, déi dat mat sech bréngt. Heiansdo schwätzen d’Kanner keen eenzegt Wuert Franséisch. Si ginn hei an d’Schoul, mee mir hunn net d’Moyene fir hinnen ze hëllefen an d’Enseignanten sinn iwwerfuedert. De franséischen Educatiounsministère stellt eis keen Enseignant zur Verfügung, deen sech exklusiv op dës portugiesesch Kanner këmmere kéint.
352Ces frontaliers qui quittent leur domicile le matin et le regagnent le soir sont demandeurs de nombreux services qui coûtent très chers à notre commune dont le périscolaire où nous récupérons les enfants de 7h le matin jusque 18h le soir, le transport de la garderie, les installations sportives, les servies aux anciens, l’entretien des routes, le cadre de vie, tout cela à un coût et n’est pas du tout subventionné.
353Untertitel
354Diese Grenzgänger, die ihr Wohnhaus morgens verlassen, um abends wiederzukommen, nehmen zahlreiche Dienstleistungen in Anspruch, die unsere Gemeinden sehr teuer zu stehen kommen: dazu zählt die außerschulische Betreuung der Kinder von 7.00 bis 18.00 Uhr, der Kindergartentransport, die Sportanlagen, die Dienstleistungen für ältere Mitmenschen, der Straßenunterhalt, die Lebenshaltungskosten, all das hat seinen Preis und wird nicht subventioniert.
355Dës Grenzgänger, déi moies hir Haiser verloossen fir owes zeréck ze kommen, huelen vill Servicer an Usproch, déi fir eis Gemengen immens deier sinn, och ausserschoulesch Betreiung, wou mir d’Kanner vu 7 bis 18 Auer betreien, an den Transport an d’Crèche, d’Sportsanlagen, d’Servicer fir eeler Leit, den Ënnerhalt vun de Stroossen, d’Liewenskäschte, dat alles huet säi Präis a gëtt net subventionéiert.
356Besucherin
Pourquoi avez-vous décidé de rester du côté français, bien que vous étiez toujours
au Luxembourg ?
357Untertitel
358Warum haben Sie sich entschieden, auf der französischen Seite der Grenze zu bleiben, wenn Sie doch immer in Luxemburg waren?
359Firwat hutt Dir decidéiert, op der franséischer Säit vun der Grenz ze bleiwen, wann Dir ëmmer zu Lëtzebuerg wart?
360Bürgermeister
Bah j’étais et je suis toujours très attaché à ma commune. J’y suis né, j’y ai fait
mon enfance. J’ai fait tout mon primaire ici, mes parents habitaient ici. Et puis,
il faut bien le dire, le niveau de vie au Luxembourg a fortement augmenté les dernières
années.
Il y a quand même une différence. À l’époque, moi, j’ai acheté ma maison dans les
années 80. Pour le prix auquel j’ai payé ma maison, je ne peux pas acheter même une
pièce au Luxembourg déjà à l’époque-là hein.
Hussigny-Godbrange c’est une des communes au niveau de la frontière qui est la plus
demandée, parce qu’on a sur place, nous avons tous les services qu’il faut. Et voilà.
C’est pour ça que je n’ai jamais souhaité quitter ma commune.
361Untertitel
362Ich hatte und habe immer noch eine starke Bindung zu meiner Gemeinde. Ich bin hier
geboren, habe hier meine Kindheit verbracht. Meine gesamte Grundschulzeit habe ich
hier verbracht, meine Eltern haben hier gelebt. Und dann hat sich auch der Lebensstandard
in Luxemburg sehr schnell entwickelt. Es gibt doch einen Unterschied. Damals, in den
1980er Jahren, habe ich mein Haus gekauft. Für den Preis, den ich für mein Haus bezahlt
habe, konnte ich mir damals in Luxemburg nicht einmal ein Zimmer kaufen.
Hussigny-Godbrange ist eine der begehrtesten Städte an der Grenze, weil wir hier
alle Dienstleistungen haben, die wir brauchen, genau hier. Das sind die Gründe. Deshalb
wollte ich meine Gemeinde nie verlassen.
363Ech war a fille mech emmer nach ganz mat menger Gemeng verbonnen. Ech hunn meng ganz
Primärschoul hei gemaach, meng Elteren hunn hei gewunnt. An dann huet sech de Liewensstandard
zu Lëtzebuerg och séier entwéckelt. Et gëtt en Ënnerscheed. Deemools, an den 1980er,
hunn ech mäin Haus kaaft. Ech konnt net emol en Zëmmer zu Lëtzebuerg kafen fir dee
Präis, deen ech deemools fir mäin Haus bezuelt hunn.
Hussigny-Godbrange ass eng vun deenen attraktivste Stied op der Grenz, well mir all
déi Servicer hunn, déi mir hei brauchen. An dat war et. Dofir wollt ech ni meng Gemeng
verloossen.
364Besucherin
Bon, Villerupt représente pour moi aussi la pauvreté,
Also Villerupt ist für mich auch Armut.
Ja, Menschen haben wenig Geld. Die Straßen sind dreckig, die Infrastruktur ist nicht
gut, alles Mögliche also, das kann man noch an so vielen Stellen festmachen. Die Häuser
sind nicht gut isoliert, also das sind so viele, also wirklich viele Aspekte, die
man da irgendwie einbringen könnte. Villerupt ist einfach nur ein Ort, an dem viele
arme Menschen wohnen und die Stadt an sich ist…
Villerupt est tout simplement un endroit, dans lequel beaucoup de gens pauvres habitent
et la ville en soi est….
365Untertitel
366Also Villerupt ass och Aarmut fir mech.
Jo, d’Leit hu wéineg Suen. D’Stroosse sinn dreckeg, d’Infrastruktur ass net gutt,
all méiglech Saachen, dat gesäit een nach op esou ville Plazen. D’Haiser sinn net
gutt isoléiert, sou datt et esou vill, wierklech vill Aspekter sinn, déi Dir iergendwéi
an d’Spill kënnt bréngen. Villerupt ass just eng Plaz, wou vill aarm Leit liewen an
d’Stad selwer ass….
367Oui, les gens ont peu d’argent. Les rues sont sales, l’infrastructure laisse à désirer,
toutes sortes de choses qu’on peut conclure par différents phénomènes. Les maisons
ne sont pas bien isolées, alors il y a tant, vraiment beaucoup d’aspects, qu’on pourrait
évoquer.
Villerupt est tout simplement un endroit, dans lequel beaucoup de gens pauvres habitent
et la ville en soi est….
368Bürgermeister
Malheureusement. Notre région se vide de ses infirmiers, de ses médecins, de ses artisans.
Notre hôpital de Mont Saint Martin est à l’agonie car il manque 50 infirmières et
aides-soignants qui ont rejoint votre pays. À la fin de l’année 2023, il restera un
médecin généraliste pour les 5 communes de Thil, Tiercelet, Hussigny, Villers la Montagne
et Saules, soit un médecin pour 15000 habitants.
Durant la crise sanitaire, nous nous sommes tous aperçus à quel point ce personnel
médical est important et il a été souligné que 70 % du personnel hospitalier au Luxembourg
était frontalier.
Au cours de ma carrière, le problème linguistique existait déjà. Nous frontaliers
ne parlions que le Français, et nous nous en contentions. Aussi au cours d’une réunion
avec mon directeur et tous les responsables de la fonderie de Dudelange, mon ingénieur
me fit remarquer que sur les 14 personnes assises autour de la table, j’étais le seul
français alors que la réunion se tenait en Français et que toutes les autres personnes
étaient Luxembourgeoises. Alors ils m’ont demandé d’aller suivre des cours intensifs
de luxembourgeois, ce que je fis pendant un an à raison de 2 soirs par semaine, sur
mon temps libre. Très peu de frontaliers ont fait cet effort car nous nous sommes
toujours crus en pays conquis.
Aujourd’hui de nombreuses communes françaises frontalières, le syndicat OGBL, organisent
des cours de langues pour faciliter l’intégration des étrangers au Luxembourg.
369Untertitel
370Leider. In unserer Region fehlen Krankenschwestern, Ärzte, Handwerker. Unser Krankenhaus
in Mont Saint Martin ist am Ende, weil 50 Krankenschwestern und Krankenpfleger fehlen,
da sie in ihr Land kommen. Ende 2023 wird es nur noch einen Allgemeinmediziner für
die fünf Gemeinden Thil, Tiercelet, Hussigny, Villers la Montagne und Saules geben,
also einen Arzt für 15.000 Einwohner. Während der Gesundheitskrise wurde uns allen
die Bedeutung des medizinischen Personals bewusst und es wurde darauf hingewiesen,
dass 70% des Personals in den luxemburgischen Krankenhäusern Grenzgänger sind. Das
Sprachproblem gab es schon während meiner Laufbahn. Wir Grenzgänger sprachen nur Französisch
und waren damit zufrieden. Bei einer Sitzung mit meinem Direktor und allen Verantwortlichen
der Gießerei in Dudelange wies mich mein Ingenieur darauf hin, dass ich von den 14
Personen, die um den Tisch saßen, der einzige Franzose war, obwohl die Sitzung auf
Französisch abgehalten wurde und alle anderen Luxemburger waren. Sie baten mich dann,
Intensivkurse in Luxemburgisch zu besuchen, was ich ein Jahr lang an zwei Abenden
in meiner Freizeit tat. Nur sehr wenige Grenzgänger haben diese Mühe auf sich genommen,
weil wir uns immer noch im eroberten Land wähnten.
Heute organisieren viele französische Grenzgemeinden und die Gewerkschaft OGBL Sprachkurse,
um die Integration der Ausländer in Luxemburg zu fördern.
371Leider. Eiser Regioun feelen d’Infirmièren, d’Dokteren, d’Handwierker. Eist Spidol
Mont Saint Martin ass um Enn, well 50 Infirmièren an Assistenten feelen, well se an
Ärt Land kommen. Enn 2023 ass fir déi 5 Gemengen Thil, Tiercelet, Hussigny, Villers
la Montagne a Saules een Dokter iwwreg bliwwen, also een Dokter fir 15000 Awunner.
Wärend der sanitärer Kris hu mir alleguer d’Wichtegkeet vum medezinesche Personal
gemierkt an et gouf beliicht, datt 70% vum Personal an de Lëtzebuerger Spideeler aus
Grenzaarbechter besteet.
Wärend menger Carrière huet de sproochleche Problem schon existéiert. Mir Grenzaarbechter
hu just Franséisch geschwat a fir eis war dat an der Reih. Mee bei enger Reunioun
mat mengem Direkter an allen Verantwortlechen vun de Schmelzaarbechten zu Diddeleng
huet mäin Ingenieur ugemierkt, datt ech vun deene 14 Leit, déi ronderëm dësen Dësch
souzen, deen eenzege Fransous wier an awer d’Versammlung op Franséisch giff gehaale
gin, obwuel all déi aner Leit Lëtzebuerger sinn. Dunn hu si mech gefrot fir intensiv
Coursen an der Lëtzebuerger Sprooch ze maachen, déi ech 1 Joer während 2 Owender a
menger Fräizäit gemaach hunn. Ganz wéineg Grenzgänger hunn dësen Effort gemaach, well
mir ëmmer geduecht hunn, mir wieren am eroberte Land.
Haut organiséieren vill franséisch Grenzgemengen, d’Gewerkschaft OGBL, Sproochecoursen
fir d’Integratioun vum Auslänner zu Lëtzebuerg ze förderen.
372Die „gemachte Luxemburgerin“
Wesst dir, wéi ech un déi Informatiounen kommen? Nee? Duerch rengen Zoufall.
T’ass schon méi wéi zwanzeg Joer, dass ech weder Radio lauschteren, nach eng Dageszeitung,
also kee Wuert, näischt! Keng Zäitschrëft an och keng Noriichte vum Fernseh. D.h.
eigentlech liewen ech wéi um Mound an et si just déi léif Leit, mat deenen ech ze
dinn hunn, mat menger beschter Frëndin, wat bei mer wunnt oder mol ob der Arbecht
– wann een den Fernseh unhat, krut ech dann awer heiansdo bësse Noriichte mat. Oder
wann een iwwer eppes geschwat huet, wat grad aktuell war, wat en beschäftegt huet.
Nëmme sou kréien ech Informatiounen duerch rengsten Zoufall mat. Ech sinn eben en
Ausnamemensch. Ech selwer gi ganz gutt domadden eens– ech géif souguer soen, ech gi
beschtens domat eens, näischt vun der Welt matzekréien.
373Untertitel
374Wissen Sie, wie ich an Informationen komme? Nein? Durch puren Zufall.
Seit mehr als 20 Jahren höre ich kein Radio mehr, lese keine Zeitung mehr, also kein
Wort, nichts! Keine Zeitschrift, keine Nachrichten im Fernsehen, also eigentlich lebe
ich wie auf dem Mond und nur von den netten Leuten, mit denen ich zu tun habe, mit
meiner besten Freundin, die nebenan wohnt, oder bei der Arbeit - wenn der Fernseher
an war, habe ich manchmal etwas von den Nachrichten mitbekommen. Oder wenn jemand
über etwas Aktuelles sprach, das ihn beschäftigte. Nur so bekomme ich die Informationen
rein zufällig. Ich bin eben ein Ausnahmemensch. Ich komme ganz gut damit zurecht,
ich würde sogar sagen, ich komme ganz gut damit zurecht, nichts von der Welt mitzubekommen.
375Savez-vous comment j’obtiens mes informations ? Non ? Par pur hasard. Ça fait plus que 20 ans, que je n’écoute ni la radio, je ne lis pas de journal, alors pas un seul mot, rien ! Pas de magazine et je ne regarde pas les informations télévisées. Ça veut dire, en quelque sorte, je vis comme sur la lune et ce sont que les personne gentilles qui m’entourent, ma meilleure copine, qui vit à côté ou au travail – seulement par pur hasard, quand quelqu’un à l’hôpital allume la télé, j’ai parfois connaissance de quelques Nouvelles. Où si quelqu’un a parlé d’une actualité, qui l’a tracassé. C’est seulement par ce canal, que je reçois des nouvelles par pur hasard. Je suis une personne à part. Personnellement, je me débrouille très bien ainsi, je dirai même je gère à merveille de ne rien savoir du monde.
376Bürgermeister
Le Luxembourg est un beau petit pays ayant toute sa place en Europe. C’est un pays
riche avec un PIB très élevé et les prévisions pour les prochaines 20 années ne font
que confirmer ce développement. Personnellement je me sens très proche de votre pays,
grâce à lui, j’ai eu la chance de pouvoir offrir le meilleur à ma famille, et encore
aujourd’hui, en temps que pensionné je me sens privilégié lorsque je compare ma pension
avec une personne ayant fait toute sa carrière en France.
Souhaitons que cela continue encore de nombreuses années, même si pour y arriver,
il faudra faire des concessions des deux côtés de la frontière.
377Untertitel
378Luxemburg ist ein schönes, kleines Land, das seinen Platz in Europa hat. Es ist ein
reiches Land mit einem hohen Bruttoinlandsprodukt und die Aussichten für die nächsten
20 Jahre bestätigen diese Entwicklung. Ich persönlich fühle mich diesem Land sehr
verbunden, dank ihm hatte ich das Glück, meiner Familie das Beste bieten zu können,
und noch heute, im Rentenalter, fühle ich mich privilegiert, wenn ich meine Rente
mit der einer Person vergleiche, die ihr ganzes Berufsleben in Frankreich verbracht
hat.
Hoffen wir, dass dies noch viele Jahre so bleibt, auch wenn wir dafür auf beiden
Seiten der Grenze viele Kompromisse eingehen müssen.
379Lëtzebuerg ass e schéint, klengt Land, dat seng voll Plaz an Europa huet. Et ass e
räicht Land mat engem héije Bruttoinlandsprodukt an d’Perspektiven fir déi nächst
20 Joer bestätegen dës Entwécklung nëmmen. Perséinlech fillen ech mech ganz no bei
Ärem Land, dank him hat ech d’Gléck fir menger Famill dat Bescht bidden ze kënnen
an och haut, am Pensiounsalter, fillen ech mech privilegéiert, wann ech meng Pensioun
mat där vun enger Persoun verglaichen, déi hier ganz Carrière a Frankräich verbruecht
huet.
Hoffe mer, datt dat nach vill Joere weidergeet, och wa mir, fir dat ze erreechen,
vu béide Säite vun der Grenz vill Kompromësser musse maachen.
380Besucherin
Si on pouvait amener les gens à s’engager davantage …
Wenn man Leute auch mehr zum Engagement bringen könnte, aber es ist halt nicht nur
die Stadt, der das Geld fehlt, sondern ich denke, dass den Leuten halt auch durchaus
die Ressourcen fehlen, um sich für solche Sachen wie das Allgemeinwohl einzusetzen.
Ja, da hat man in Luxemburg vielleicht auch andere Voraussetzungen. Es gibt viele
Menschen hier, die ab dem Alter 50 Plus eigentlich komplett finanziell ausgesorgt
haben, also solche Leute treffen wir oft in dem Umkreis, wo mein Partner arbeitet
und die sich einfach nur noch engagieren. Ja, also sie arbeiten ein bisschen, aber
eigentlich sind sie im Fußballverein und im Stadtrat aktiv, also die sind überall
unterwegs und setzen sich ein dafür, dass … also egal…. für ihre Kinder, für Kultur,
Sport usw.
Und auf der französischen Seite haben wir halt diese kleinen Städte, wo Leute eigentlich
nur schlafen und eigentlich den ganzen Tag in Luxemburg verbringen.
381Untertitel
382Wanns de d’Leit kéins dozou bréngen, sech méi ze engagéieren… mee et ass net nëmmen
d’Stad, déi d’Suen net huet, ech mengen, datt de Leit och d’Ressource feelen, fir
sech fir sou Saachen wéi déi d’Allgemeinwohl anzesetzen. Gutt. Jo, do huet een zu
Lëtzebuerg vlaicht och aner Viraussetzungen. Et gi vill Leit hei, déi nom Alter vu
50+ eigentlech komplett finanziell sécher sinn, also mir treffen dacks esou Leit an
der Géigend wou mäi Partner schafft, déi sech amfong just nach engagéieren. Jo, bon,
si schaffen e bëssen, mee eigentlech sinn se aktiv am Fussballsveräin an am Gemengerot,
also si sinn iwwerall ënnerwee an engagéieren sech dofir, datt … bon, et ass egal
… . fir hir Kanner, fir Kultur, Sport, asw.
An op der franséischer Säit hu mer déi kleng Stied, wou d’Leit eigentlech just schlofen
an eigentlech de ganzen Dag zu Lëtzebuerg verbréngen.
383Si on pouvait amener les gens à s’engager davantage, mais ce n’est malheureusement
pas uniquement la ville qui manque d’argent, mais je pense que les gens sont en manque
de ressources aussi, pour pouvoir s’engager pour le bien commun. Oui, au Luxembourg
on a probablement d’autres conditions préalables. Il y a beaucoup de personnes ici,
dont la situation financière est confortable à partir de la cinquantaine. Alors nous
rencontrons souvent des gens dans l’environnement de travail de mon partenaire et
ce sont des personnes qui peuvent s’engager. Oui, ils travaillent encore un peu, mais
ils sont principalement actifs dans le club de football ou dans le conseil municipal,
alors ils sont partout et s’engagent pour que, … peu importe… pour leurs enfants,
pour la culture, le sport etc.
Et du côté français, nous avons ces petites villes, où les gens ne font que dormir
et passent toute la journée au Luxembourg.
384Besucherin
fragt das Publikum:
Waren Sie schon mal auf der anderen Seite der Grenze?
Dann lade ich Sie ein, mit mir über die Grenze zu gehen!
Avez-vous déjà été de l’autre côté de la frontière ?
Je vous invite de venir avec moi de l’autre cotè !
385Untertitel
386Sidd Dir schons op der anerer Säit vun der Grenz gewiescht?
Da géif ech iech invitéieren, mat mir iwwer d’Grenz ze kommen!
387Das Publikum wird zum nächsten Schauplatz mitgenommen.
6. Szene
388Et geet näischt iwwer eng gutt Ausried.
Es gibt nichts Besseres als eine gute Ausrede.
Rien ne vaut une bonne excuse.
389Der Ort: Frauenhaus
Personen: Einheimische, Einzelgängerin, Michèle Altmeier, Henriette, Ghislaine, Frauenchor
390Einheimische
Jo, majo, dat ass einfach dat éischt Haus, wou ech mech amfong bewosst drun erënneren,
héier, well ech eigentlech bewosst Erënnerung drun hunn.
Jo, an eng vun deenen Ursaachen, firwat dat heiten mer eigentlech och sentimental
ganz nogeet, dat wat eng vun deenen éischten – ech heieren et lo Donneren – dat war
eng Plaz, wou ech mat mengem Papp, di éischte Kéier, souzesoen, op der Fënster, ob
der Kichenfënster louch, zekucke wann et geblëtzt huet a gedonnert huet. An dat ass
mer eigentlech nach immens an der Erënnerung.
391Untertitel
392Ja, also, dies ist einfach das erste Haus, an das ich mich wirklich bewusst erinnere,
hör mal, weil ich wirklich bewusste Erinnerungen daran habe.
Ja, und einer der Gründe, warum mir das eigentlich auch emotional sehr nahe geht,
das war einer der ersten – ich höre es gerade donnern. Das war ein Ort, wo ich mit
meinem Vater, das erste Mal, sozusagen, auf dem Fensterbrett, auf dem Küchenfensterbrett
lag und zusah, wie es blitzte und donnerte. Das ist mir eigentlich noch sehr stark
in Erinnerung geblieben.
393Cette maison est tout simplement la première maison dont je me rappelle en fait consciemment,
parce que je la relie en quelque sorte à des souvenirs conscients.
Une des raisons pour laquelle ceci me touche en fait autant, une des premières –
je viens d’entendre le tonnerre – c’était un endroit où j’étais pour la première
fois couché avec mon père contre la fenêtre, la fenêtre de la cuisine et j’observais
les éclairs et le tonnerre. Et je m’en souviens encore très bien.
394Frauenchor
Well Pappen di Zäit, dat war net wi Pappen haut sinn.
Parce que les pères de ces temps-là, ce n’était pas comme les pères d’aujourd’hui.
395Untertitel
396Denn Väter waren damals anders als heute.
397Einheimische
Pappe si schaffe gaangen, di si moies erausgaangen aus dem Haus an di sinn owes heem
komm a gewéinlech hues de, wars de moies vläicht nach net op, öh oder du wars owes
schon am Bett, asw. An ech hunn z.B. ëmmer Angscht gehaat, wa mäi Papp sech op d’Mëttesrascht
geluecht huet an et huet iergendeen un der Dier geschellt . . . an en hat geschlof.
398Untertitel
399Die Väter sind zur Arbeit gegangen, sie sind morgens aus dem Haus gegangen, sie sind abends zurückgekommen, und in der Regel warst du morgens, war ich noch nicht wach, oder du warst abends schon im Bett und so weiter. Und ich hatte zum Beispiel immer Angst, wenn mein Vater Mittagsschlaf gemacht hat und jemand an der Tür geklingelt hat … und er hat geschlafen.
400Les pères partaient au travail, ils quittaient la maison le matin et ils revenaient le soir. En général tu n’étais pas encore levé le matin, et le soir tu étais déjà au lit, etc. et j’avais toujours peur par exemple, quand mon père faisait une sieste et que quelqu’un sonnait à la porte… et qu’il dormait encore.
401Frauenchor
Well da wär ech mäi Papp net waakreg maache gaangen, fir d’Vrecke net, héier.
Parce que je n’aurais pas réveillé mon père, jamais de ma vie, écoute.
402Untertitel
403Weil ich meinen Vater nicht geweckt hätte. Nicht im Leben, hör mal.
404Einheimische
Well dee war su granzeg wi eng Sau, wann en … an dofir ass dat mer sou an Erënnerung,
wees de, datt ech niewend mengem Papp op der Fënster louch, och souzesoen, su gutt
beschützt eigentlech. Well wi’t ronderëm geblëtzt a gedonnert huet. Haut si jo nach
vill Leit, di einfach ähm, fäerten, wann en Donnerwierder ass. Mais ech fäerte ni,
wann iergendwou en Donnerwierder ass. Dat ass eigentlech eng vun deenen Saachen, wou
ech soen – dat war warscheinlech di beschten Eegenschaft, di en jeemols haat. Dofir
soen ech, also dat ass eigentlech an där Hisiischt, soen ech, ass dat Haus do, emotional,
souzesoen, di bäschten Déngen, amfong.
405Untertitel
406Hör mal, der war mürrisch wie eine Sau, als … und deswegen ist mir das so in Erinnerung geblieben, weißt du, ich lag neben meinem Vater auf dem Fensterbrett, sozusagen, so gut beschützt eigentlich. Und um mich herum hat es geblitzt und gedonnert. Heute gibt es auch viele Leute, die Angst haben bei Gewitter. Aber ich hatte nie Angst vor Gewitter. Das ist eigentlich so eine Sache, wo ich sage – das war wahrscheinlich die beste Eigenschaft, die er hatte. Deswegen sage ich, in diesem Sinne ist dieses Haus hier für mich sozusagen emotional sehr wichtig.
407Parce qu’il devenait grincheux comme un cochon, quand… et voilà pourquoi ceci m’est resté de telle manière dans ma mémoire, tu sais que j’étais couché avec mon père sur la fenêtre, en quelque sorte si bien protégé en fait. Quand il y avait les éclairs et les tonnerres autour de moi. Aujourd’hui, il y a encore beaucoup de gens qui ont tout simplement peur quand il y a un orage. Mais je ne craignais jamais les orages. C’est en quelque sorte une des choses, dont je dis – c’est probablement la meilleure qualité, qu’il avait jamais eue. Voilà pourquoi je dis, de cette manière, je dis, cette maison là, émotionnellement, en quelque sorte, c’est la meilleure chose en fait.
408Frauenchor
Verbonnen mat deem Wierder.
Relié à ce temps.
409Untertitel
410In Verbindung mit diesem Wetter.
411Einheimische
Verbonnen mat engem Donnerwierder.
412Untertitel
413In Verbindung mit einem Gewitter.
414Relié à un orage.
415Frauenchor
Je n’étais jamais dans une usine. Je n’étais jamais à la fonderie, tant qu’elle fonctionnait
encore. Ce n’était pas un lieu où on allait en tant qu’enfant, premièrement tout ça
était très dangereux, écoute. À la fonderie, le travail était dangereux. Quand le
haut-fourneau là-bas, quand la fonte était produite, ça veut dire quand le fer brûlant
sortait, alors c’étaient vraiment des lieux dangereux. En fait, nous ne sommes jamais
allés dans ce coin là-bas vers ce portail. Je ne sais pas pourquoi même pas avec ma
mère.
416Untertitel
417Ech war ni an der Schmelz. Ech war ni an der Schmelz, soulaang wi se nach geschafft huet. Well dat war keng Plaz, wou een als Kand hi gaang ass, éischtens mol, war dat alles geféierlech, héier. Op der Schmelz, war d’Arbecht geféierlech. Wann do den Héichuewen, wann d’Couléen gemaach gi sinn, d.h. wann d’Eisen rauslaafe geloos ginn ass, also dat ware wierklech geféierlech Plazen. Mir sinn eigentlech och ni an deen Eck dohinner bei d’Portal gaangen. Ech wees och net firwat, net emol mat menger Mamm.
418Ich war noch nie in der Gießerei. Ich war nie in der Gießerei, solange sie noch in Betrieb war. Das war kein Ort, wo man als Kind hingegangen ist, erstens war das alles gefährlich, hör mal. In der Gießerei war die Arbeit gefährlich. Wenn der Hochofen … wenn der Guss gemacht wurde, wenn das glühende Eisen rauskam, also das waren gefährliche Orte. Wir sind eigentlich nie in diese Ecke gegangen, zu diesem Tor. Ich weiß auch nicht warum, auch mit meiner Mutter nicht.
419Einzelgängerin
Il y a eu des périodes dans l’histoire où on n’accordait pas la même importance à
l’éducation des enfants où à la petite enfance que maintenant. Ça ne veut pas dire
que les gens vivaient mieux, … souvent on a la nostalgie d’exemples anciens, mais
il ne faut pas rêver …
420Untertitel
421Es gab Zeiten in der Geschichte, in denen der Kindererziehung und der frühen Kindheit nicht die gleiche Bedeutung beigemessen wurde wie heute. Das bedeutet nicht, dass die Menschen besser gelebt haben … Wir haben oft eine Sehnsucht nach alten Modellen, aber wir sollten nicht von alten Zeiten träumen.
422Et gouf Zäiten an der Geschicht, an deenen der Kannererzéiung an der fréier Kandheet net déi selwecht Wichtegkeet zoukomm ass wéi haut. Dat huet net geheescht, dass d’Léit besser gelieft hunn, … mir hunn dacks eng Nostalgie fir fréier Virbiller, mee mir sollten net dreemen. …
423Frauenchor
stellt sich kurz vor:
424Michèle
Je m’appelle Michèle, j’ai 80 ans. J’ai travaillé en tant que secrétaire à la banque
pendant 10 ans. Je me suis mariée et j’ai élevé mes 3 enfants. Suite aux fermetures
d’usine, j’ai dû reprendre un travail, car mon mari était en cessation d’activités,
j’ai alors été secrétaire dans une foyer pour enfants placés. Ce n’était pas facile,
en rentrant c’était la galère.
J’aimerais m’évader un peu de tout ce que j’ai vécu. Voilà pourquoi je souhaiterai
bien voler en montgolfière. C’est mon rêve. En montgolfière on n’est pas enfermé.
On est en contact direct avec la nature. On a le soleil, le vent; on découvre d’en
haut les différentes sortes de paysage : les prairies, les champs, les maisons, les
routes avec les petites voitures.
C’est lent. C’est doux, ça me représente.
On a le temps de tout visionner. Un sentiment de liberté totale.
On se laisse guider par le vent qui nous amène et qui nous donne une grande sensation
de liberté et de lâcher prise.
C’est un défi pour moi, car quand je suis en haut, je ne peux pas regarder en bas.
Je regarde droit devant moi et j’observe le paysage de loin et je me sens en sécurité
malgré un certain danger. J’espère que mon rêve se réalisera l’année prochaine.
425Untertitel
426Mein Name ist Michèle, ich bin 80 Jahre alt. Ich habe zehn Jahre lang als Sekretärin
in einer Bank gearbeitet. Ich bin verheiratet und habe drei Kinder. Da mein Mann seine
Arbeit verloren hatte, musste ich nach der Schließung der Fabriken wieder arbeiten.
Ich arbeitete als Sekretärin in einem Heim für Pflegekinder. Es war nicht einfach,
wenn ich nach Hause kam. Oft herrschte Chaos. Ich würde am liebsten vor meinen Erlebnissen
aus der Vergangenheit fliehen. Deshalb möchte ich in einem Heißluftballon fliegen.
Das ist mein Traum. Im Heißluftballon ist man nicht eingesperrt. Man ist in direktem
Kontakt mit der Natur. Man hat die Sonne, den Wind, man entdeckt die verschiedensten
Landschaften von oben: die Steppen, die Felder, die Häuser, die Straßen mit den kleinen
Autos. Es ist langsam, es ist sanft, so bin ich auch.
Man hat Zeit, sich alles anzuschauen. Ein Gefühl völliger Freiheit.
Man lässt sich vom Wind tragen, der einem ein großes Gefühl der Freiheit und des
Loslassens gibt.
Es ist eine Herausforderung für mich, denn wenn ich oben bin, habe ich Angst, nach
unten zu schauen. Ich schaue nach vorne und betrachte die Landschaft aus der Ferne.
Das gibt mir ein Gefühl von Sicherheit, trotz einer gewissen Gefahr. Ich hoffe, dass
mein Wunsch nächstes Jahr in Erfüllung geht.
427Mäin Numm ass Michèle, ech hunn 80 Joer. Ech hunn 10 Joer als Sekretärin an enger
Bank geschafft. Ech sinn bestued ginn an hunn meng 3 Kanner grouss gezunn. Nodeems
d’Fabriken zougemaach hunn, hunn ech erëm misste schaffe goen, well mengem Mann seng
Aarbecht agestallt gouf. Ech hunn dunn als Sekretärin an engem Fleegeheem geschafft.
Et war net einfach, wann ech heem koum, war do dacks Chaos. Ech géif gär iwwer meng
vergaangen Erfarungen ewech kommen. Dofir wëll ech an engem Loftballon fléien. Dëst
ass mäin Dram.
An engem Loftballon bass de net agespaart. Du bass am direkte Kontakt mat der Natur.
Du hues d’Sonn, de Wand; vun uewen entdeckt een déi verschiddenste Landschaften: d’Steppen,
d’Felder, d’Haiser, d’Stroosse mat de klengen Autoen. Et ass lues, et ass duuss -
ech sinn och esou. Du hues Zäit alles ze gesinn. E Gefill vun totaler Fräiheet. Du
léiss dech vum Wand guidéieren, deen dech mat sech dréit an der e grousst Gefill vu
Fräiheet a lassloossen schenkt.
Et ass eng Erausfuerderung fir mech, well wann ech uewen sinn, hunn ech Angscht erof
ze kucken. Ech kucken direkt no vir a beobachten d’Landschaft vu wäitem. Also ech
fille mech trotz enger gewësser Gefor sécher. Ech hoffen, datt mäi Wonsch d’nächst
Joer erfëllt gëtt.
428Henriette
Je m’appelle Henriette d’origine germanique qui veut dire « Harmaz » maîtresse de
maison, mais je suis plus globetrotter. Mes projets restent de faire perdurer mon
plaisir des randonnées sur les chemins boisés. M’immiscer dans la vie de la nature
à chaque saison : le chant des oiseaux au printemps, le parfum des premiers muguets,
la rosée du matin qui perle sur les chaussures de marche.
L’été se profile avec le délicat ballet des bleuets et coquelicots dans les champs
de blé avant que l’automne ne se pare de ses couleurs de feu. Les essaims de champignons
s’épanouissent aux pieds des arbres. L’hiver habille de givre les branches des empreintes
d’animaux se dessine dans la neige.
Ces promenades au fil des saisons sont à chaque fois de nouvelles découvertes et l’émerveillement
de la vie qui reprend.
Mes rêves : Continuer à entretenir ma mémoire des souvenirs sur mes voyages réalisés
et garder l’espoir de repartir découvrir de nouveaux horizons.
Être confrontée à des cultures différentes, à une langue étrangère, apprécier l’hospitalité,
partager des coutumes.
Comprendre que le plaisir de la vie s’apprécie différemment, mais que chacun y trouve
son bonheur. Pouvoir bouger, préparer sa valise correspond pour moi à la citation
d’Eleanor Roosevelt : le futur appartient à ceux qui croient à la beauté de leurs
rêves.
429Untertitel
430Mein Name ist Henriette, germanischen Ursprungs und bedeutet Hausherrin, aber ich
bin eher eine Weltenbummlerin. Mein Projekt ist es, meine Freude am Wandern auf Waldwegen
fortzusetzen. Ich möchte zu jeder Jahreszeit in das Leben der Natur eintauchen: der
Gesang der Vögel im Frühling, der Duft der ersten Maiglöckchen, der Morgentau, der
an den Wanderschuhen perlt. Der Sommer kündigt sich mit dem zarten Ballett von Kornblumen
und Klatschmohn in den Weizenfeldern an, bevor der Herbst in seinen feurigen Farben
erstrahlt. Pilzschwärme blühen zu Füßen der Bäume. Der Winter überzieht die Zweige
mit Raureif und im Schnee zeichnen sich Tierspuren ab. Diese Spaziergänge durch die
Jahreszeiten sind jedes Mal eine neue Entdeckung und ein Staunen über das wiederkehrende
Leben. Meine Träume: Die Erinnerungen an meine Reisen zu bewahren und die Hoffnung,
wieder aufzubrechen, um neue Horizonte zu entdecken. Mit anderen Kulturen und einer
fremden Sprache konfrontiert zu werden, Gastfreundschaft zu genießen und Bräuche zu
teilen.
Zu verstehen, dass Lebensfreude nicht gleich Lebensfreude ist, sondern dass jeder
sein Glück finden kann. Sich zu bewegen, seinen Koffer zu packen, entspricht für mich
dem Zitat von Eleanor Roosevelt: Die Zukunft gehört denen, die an die Schönheit ihrer
Träume glauben.
431Mäin Numm ass Henriette, vu germaneschem Ursprong, wat esou vill wéi “Harmaz”, Haushärin
bedeit, mee ech sinn éischter ee Globetrotter. Mäi Projet ass, meng Freed un de Wanderungen
op Bëschweeër weider ze hunn. Ech wëll zu all Joreszäit an d’Liewe vun der Natur andauchen:
de Gesang vun de Villercher am Fréijoer, den Doft vun den éischte Meegläckelcher,
d’Päerle vum Da, déi op menge Wanderschong pärelen.
De Summer kënnegt sech mat dem duusse Ballet vun de Karblummen a Mounblummen an de
Weessfelder un, éier den Hierscht a senge feirege Faarwen opflaamt. Champignonsschwärm
bléien un de Féiss vun de Beem. De Wanter kleet seng Ascht a Rauräif an Déierespueren
zeechnen sech am Schnéi of. Dës Spadséiergäng sinn all Kéier eng nei Entdeckung an
ee Staunen iwwert d’Liewen, dat erëm kënnt. Meng Dreem: meng Erënnerung u meng Reese
weider ze fleegen an d’Hoffnung ze behalen, erëm opbriechen ze kënnen an nei Horizonter
ze entdecken. Mat anere Kulturen an enger friemer Sprooch konfrontéiert ze ginn, Gaaschtfrëndschaft
ze genéissen a Bräich ze deelen.
Ze verstoen, datt d’Freed um Liewe verschidden ausgeprägt ass, datt awer jidderee
säi Gléck fënnt. Sech beweegen ze kënnen, seng Wallis ze packen, entsprécht fir mech
dem Zitat vum Eleanor Roosevelt: D’Zukunft gehéiert deenen, déi un d’Schéinheet vun
hiren Dreem gleewen.
432Ghislaine
Je m’appelle Ghislaine. J’ai 60 ans et je vis à Villerupt dans une résidence accompagnée
pour seniors et personnes en situation de handicap.
Je suis rêveuse, c’est un fait ! Donc je m’évade souvent vers l’endroit que j’aime
le plus et qui me remplit à chaque fois d’un bien être total et durable.
Je me transporte sur cette terrasse d’un chalet de montagne, le soleil brille et illumine
toute la vallée. Ce que l’on constate immédiatement dans cet endroit, c’est le calme,
le silence que rien ne vient troubler. Un léger vent me caresse les joues, c’est agréable.
Il y a toutes les nuances de vert, c’est apaisant. Tout semble figé, mais c’est sans
compter sur le petit ruisseau qui serpente non loin de là dans la prairie, l’eau coule
tranquillement. Mon regard se pose sur une goutte de rosé matinale, elle est juste
magnifique, je ne peux détacher mes yeux de cette perle d’eau, elle est irisée par
de superbe couleur, je me sens suspendu dans le temps, léger, agréablement libre.
C’est incroyable comme dame nature est généreuse à notre égard, elle offre à qui sait
prendre le temps de l’observer une multitude de petits tableaux que chacun peut emmener
avec lui, pour trouver un bien précieux et inestimable, la paix intérieure.
433Untertitel
434Mein Name ist Ghislaine. Ich bin 60 Jahre alt und lebe in Villerupt in einem Wohnheim
für Senioren und Menschen mit besonderen Bedürfnissen. Ich bin eine Träumerin, das
ist eine Tatsache! Deshalb fliehe ich oft an den Ort, den ich am meisten liebe und
der mich jedes Mal mit totalem und dauerhaftem Wohlbefinden erfüllt. In meiner Vorstellung
stelle ich mich auf diese Terrasse einer Berghütte. Die Sonne scheint und erhellt
das ganze Tal. Was einem an diesem Ort unwillkürlich auffällt, ist die Ruhe, die Stille,
die nichts stört. Ein leichter Wind streichelt meine Wangen, das ist angenehm. Es
gibt verschiedene Grüntöne, das ist beruhigend. Alles scheint still zu stehen, nur
der kleine Bach, der sich in der Nähe durch die Felder schlängelt, fließt ruhig dahin.
Mein Blick fällt auf einen morgendlichen Tautropfen, er ist wunderschön. Ich kann
meinen Blick kaum von dieser Tauperle losreißen. Sie schillert in allen wunderbaren
Farben. Ich fühle mich außerhalb der Zeit, leicht, angenehm frei.
Es ist unglaublich, wie großzügig Mutter Natur mit uns ist, sie schenkt demjenigen,
der sich die Zeit nimmt, sie zu betrachten, eine Vielzahl von kleinen Bildern, die
jeder mitnehmen kann, um ein kostbares und unschätzbares Gut zu erlangen: den inneren
Frieden.
435Ech heeschen Ghislaine. Ech hu 60 Joer a wunnen zu Villerupt an enger Residenz fir
Senioren a Leit mat spezielle Besoinen. Ech sinn eng Dreemerin, dëst ass e Fakt! Also
flüchten ech dacks op déi Plaz, déi ech am léifsten hunn, an déi mech ëmmer mat engem
totalen an dauerhafte Wuelbefannen erfëllt.
A menger Fantasie versetzen ech mech op d’Terrass vun enger Bierghütt. D’Sonn schéngt
an erhëllt de ganzen Dall. Wat een op dëser Plaz direkt mierkt, dat ass d’Rou, d’Stëll,
déi näischt stéiert. E liichte Wand heemelt meng Baken, dat ass agreabel. Et ginn
all d’Nuancen vu gréng, dëst ass berouegend. Alles schéngt stëll ze stoen, ausser
déi kleng Baach, déi sech net wäit ewech duerch d’Felder dréit, d’Waasser fléisst
roueg. Mäi Bléck leet sech op eng Mueresdrëps, dës ass wonnerbar. Ech ka kaum mäi
Bléck vun dëser Pärel vum Da räissen. Se blénkt an alle wonnerbare Faarwen. Ech fille
mech ausserhalb der Zäit, liicht, agreabel fräi.
Et ass net ze gleewen, wéi generéis d’Mamm Natur mat eis ass, si schenkt deenen,
déi sech Zäit huele, fir si ze beobachten, eng Panoplie u klenge Biller, déi jidderee
ka mathuele, fir e wäertvollt an onschätzbaart Verméigen z’erreechen, den ënnere Fridden.
7. Szene
436Endlech ass net éiweg.
Endlich ist nicht ewig.
Finalement n’est pas éternel.
437Der Ort: ein Traumort
Personen: Träumer, Stimmen der anderen Darsteller aus dem Off
438Träumer
Seine Sätze werden von anderen Darstellern mehrstimmig in verschiedenen Sprachen wiederholt.
Nach und nach entsteht eine gemeinsame chorische Erzählung:
439Keine Untertitel.
440Ich habe diesen Ort nur einmal in meinem Leben gesehen.
Es ist ein ziemlich anonymer Ort. Man kann ihn nicht von weitem sehen, es ist ein
kleiner Hügel, also klettert man den kleinen Hügel hinauf, aber er ist ein bisschen
weiter hinten als die anderen.
Das ist das erste, was ich vom Minette sehe.
An diesem Hügel ist nichts Besonderes.
Es ist ein Hügel wie jeder andere, mit Bäumen bewachsen, wie überall im Großherzogtum.
Aber …
Dieser Hügel berührt mich. Esta colina toca-me. Questa collina mi commuove (tocca).
Es ist etwas, das ich nur schwer in Worte fassen kann.
Diese 1000 Kirschbäume
strahlen eine extreme Schönheit aus, eine extreme Reinheit. ….
Es ist die Renaissance,
die Wiedergeburt des Südens. O renascimento do sul. La rinascita del sud.
441Ich komme aus dem Süden.
Es berührt mich sehr,
dass sich der Süden endlich entwickelt,
dass die Natur ihre Rechte zurückgewinnt.
442Die Harmonie dieses versteckten Ortes inmitten des Industriegebietes ist beeindruckend.
Wir sind auf einem Hügel.
Man hört die Vögel, man hört den Straßenlärm, aber von sehr weit weg.
Ich atme hier eine große Harmonie inmitten eines Ortes, der nichts Harmonisches an
sich hat.
Da ist der Wind, der durch die Bäume weht. Há vento a soprar através das árvores.
C’è il vento che soffia tra gli alberi.
443Andere Stimmen/ Wiederholungen
Je n’ai vu cet endroit qu’une seule fois dans ma vie.
C’est un endroit relativement anonyme. Vous pouvez le voir de loin, il s’agit d’une
petite colline, enfin vous devez monter sur cette petite colline qui est un peu plus
loin que les autres.
C’est la première chose que je vois de la Minette.
Cette colline n’a rien de particulier.
C’est une colline comme toutes les autres, couverte d’arbres, comme dans d’autres
parties du Grand-Duché.
Mais…
Cette colline me touche.
C’est quelque chose qui est difficile à formuler par des mots.
Ces mille cerisiers
rayonnent une extrême beauté, une extrême pureté…
C’est la Renaissance,
la réincarnation du sud.
444Je viens du sud,
je suis particulièrement touché par le fait
que le sud se développe enfin
que la nature reprend ses droits.
445Cette harmonie impressionnante de ce lieu caché, qui se situe au milieu de cette région
industrielle.
Nous sommes sur une colline.
On entend les oiseaux, on entend les bruits de la route, mais de très loin.
Je respire une grande harmonie au milieu d’un endroit, qui n’a rien d’harmonieux en
soi.
Voici le vent qui siffle à travers les arbres.
446Ech hunn dësen Uert just eemol a mengem Liewe gesinn.
Et ass een zimmlech anonymmen Uert. Dir kënnt en vu wäitem net gesinn, et ass ee klengen
Hiwwel, also musst der op dee klengen Hiwwel klammen, awer deen ass e bëssi méi wäit
hanne wéi déi aner.
Dat ass dat éischt, dat ech vum Minett gesinn.
Et gëtt op dësem Hiwwel näischt Besonnesches.
Et ass een Hiwwel wéi all déi aner, mat Beem bewuess, wéi an aneren Deeler vum Groussherzogtum.
Mee…
Dësen Hiwwel beréiert mech.
Dat ass eppes, wat fir mech schwéier a Wierder ze faassen ass.
Dës dausend Kiischtebeem
Stralen eng extrem Schéinheet, eng extrem Rengheet aus…
Et ass d’Renaissance
d’Neigebuert vum Süden.
447Ech kommen aus dem Süden,
ech si ganz beréiert vun der Tatsaach,
dass de Süden sech endlech entwéckelt,
dass d’Natur hir Rechter zeréck gewënnt.
448Dës beandrockend Harmonie vun dësem verstoppten Uert, dee matten an engem Industriegebitt
läit.
Mir sinn op engem Hiwwel.
Et héiert een d’Villercher, et héiert een d’Geräischer vun der Strooss, mee vu ganz
wäit hir.
Ech ootmen hei eng grouss Harmonie matten an engem Uert, deen näischt Harmonesches
u sech huet.
Do ass de Wand, deen duerch d’Beem bléist.
178Nonno bedeutet auf Italienisch Großvater.